Lief en Leed

Ja, kwalificatie voor de Spelen. Dat moment vergeet ik niet. Rob kreeg een telefoontje. Hij hangt op en zegt: 'Nou, ik ga naar Lillehammer'. Zonder één spoor van emotie, terwijl hij daar zo enorm veel voor had gedaan. Ik had precies hetzelfde. Het besef drong pas later door. Eerst zien, dan geloven. Dat gevoel had ik. En dan nog: toen ik hem op tv zag, was het zo onwerkelijk.

Na de Spelen zou hij stoppen. 'Eindelijk wat meer rust', dacht ik. Want er komt veel bij kijken: wedstrijden, vergaderingen, sponsors regelen. In de winter is Rob constant in de weer. Blij dat het zomer wordt? Ja, en dus niet alleen omdat de zon gaat schijnen. Maar goed, Rob wilde door. Geobsedeerd als hij is door die sport. Nu is het doel Nagano, over drie jaar. Je houdt 'm toch niet tegen. Stel ik zeg: 'Je stopt ermee'. Krijgen we slaande ruzie. Hetzelfde gebeurt trouwens als hij mij aerobics zou verbieden.

Of ik zijn passie voor het 'sleeën' begrijp? Ja en nee. Dat iemand gepassioneerd sport bedrijft, ja, dat begrijp ik. Doe ik zelf ook. Maar bobsleeën? 't Is waarschijnlijk de snelheid die hem een kick geeft. Zelf kan hij het ook niet goed onder woorden brengen. Hoeft ook niet. Bang dat het ooit fout gaat? Nee. Nooit. Rob neemt geen onnodige risico's.

Pas anderhalve maand geleden heb ik voor het eerst een wedstrijd van hem bijgewoond: de WK in Winterberg. Het maakte wel indruk op me, hoewel ik hem amper heb gezien. Samen met z'n remmer trok hij zich terug in het hotel. Helemaal gefixeerd op de wedstrijd. Dan moet je hem niet storen. Bovendien: die 'bobsleekliek' is een eigen wereldje. Ik hoor wel eens verhalen waarvan ik denk: 'Daar zou ik niet eens bij willen zijn'. Echt een stelletje kwajongens bij elkaar.

Het gekke is dat ik altijd heb geroepen nooit achter bij hem in de slee te stappen. Maar sinds de WK, denk ik: 'Waarom niet? Lijkt me leuk'. Laatst mochten zijn sponsors van 3M mee voor een ritje. Helaas was ik die dag verhinderd.