Chris Whitley

Chris Whitley. Din Of Ecstasy. (Sony 477757 2)

Chris Whitley noemt zijn manier van muziek maken 'duivelsuitdrijving'. De Newyorkse muzikant die jaren als een minstreel de wereld rondreisde, heeft zijn heil gezocht bij de blues van de Mississippi-delta - maar dan wel in de versie van Jimi Hendrix.

Op zijn onlangs verschenen tweede cd Din of Ecstasy is die invloed nog duielijker te horen dan op zijn debuut uit 1993, Living With The Law. Whitley bespeelt zijn gitaar bedwelmend, met een slow hand, en soleert meer dan dat hij zijn zangmelodie begeleidt. Maar zijn zang en gitaarspel komen na enige omzwervingen op hetzelfde punt uit. Whitley gebruikt behalve drums en bas weinig andere instrumenten, met als gevolg een spaarzaam gevuld geluidsbeeld. Zijn stem vangt de leegte op: een scherp doorleefd geluid dat de woorden veelal spreekt in plaats van zingt.

Din Of Ectasy is een sombere plaat met stekelige melodieen. Maar de grimmigheid en verlatenheid worden in evenwicht gehouden door enkele opzwepende nummers, waar de moerassigheid wordt overwonnen door stuwende zang en drumpartijen. Opmerkelijk is Whitleys uitvoering van Some Candy Talking, een nummer van de Engelse noise-groep The Jesus and Mary Chain, dat hij moeiteloos naar zijn hand zet.