Column

Willem

Willem van Hanegem is gekwetst. Door wie? Door de nicht van Michaël van Praag. Marga. Die het 10 uur-journaal zo mooi presenteert. Zij schreeuwt ons altijd toe alsof wij allemaal doof en/of slechthorend zijn. Ik ben ook altijd bang dat ze het jeugdjournaaltoontje aan gaat slaan en gaat vertellen dat Londen een hele grote Engelse stad is met heel veel Engelse mensen die allemaal Engels spreken omdat ze in Engeland wonen. Marga heeft gezegd dat Willem zo onbetrouwbaar als de neten is en Willem pikt dat niet. Afgelopen donderdag was de rechtszaak. Dertien april is de uitspraak. Ik hoop dat Willem wint. Ik ben voor Willem. Altijd geweest. Willem klopt en deugt. Hij vindt dat je veel over hem mag zeggen, maar niet dat hij onbetrouwbaar als de neten is. En terecht. Want dat is Willem niet. Dat weet heel Nederland en dat weet Marga van Praag zelf ook. Hij is een keer een afspraak met de man van Marga niet nagekomen.

Marga is getrouwd met Volkskrant-journalist Ben Haveman. Ik wil aannemen dat Willem die afspraak is vergeten of dat hij, zoals hij zelf heeft verklaard, geen zin meer had in het gesprek omdat Haveman alleen maar negatieve onderwerpen aansneed, maar dat maakt hem nog niet onbetrouwbaar.

Wat maakt Willem zo geweldig? Alles! Willem is Willem! Een man met een hart. Een man zonder moordkuil. Een ouderwetse recht voor zijn raap-prater. Heel veel voetballers hebben al het Staatsen-toontje, het Numan-antwoord, de Blind-draai of de Advocaat-wending. Willem niet. Integendeel.

Het mooiste vind ik dat hij de uitspraak van Marga, gedaan in een interviewtje in Voetbal International, niet pikt en inderdaad naar de rechter stapt. Hij wil excuses. En het gaat nog verder. Willem huilde voor de rechtbank. Willem huilde dikke tranen. En zijn vrouw huilde ook. Bham. Raak.

“Je mag zeggen dat ik een slechte trainer ben, maar niet dat ik onbetrouwbaar ben.” En daarna braken de dijken. Willem huilde. Lak aan televisiecamera's, schijt aan de blocnootjes en zich niks aantrekkend van welke fotograaf dan ook.

Je gelooft het bijna niet, maar het is waar. In 1995 pikt iemand in de voetbalwereld niet dat hij onbetrouwbaar wordt genoemd. Dat mag toch wel uniek genoemd worden. De voetbalwereld hangt van list, bedrog en geschonden afspraken aan elkaar en dan opeens is daar Willem. Helaas hoor je nooit meer 'De Kromme'. Prachtige bijnaam was dat.

Willem is een fenomeen. Unieke voetballer en zelden heb ik zo gelachen als toen Willem naar de trainerscursus moest en les kreeg van drie kneuzen, die zelf afgekeurd waren voor grensrechter. Het is trouwens altijd een feest om een interview met Willem te lezen, te horen of te bekijken. Daarin is Willem een en al eerlijkheid en betrouwbaarheid. En dat maakt hem zo oprecht leuk.

De advocaat van de tegenpartij deed nog een poging om de 'onbetrouwbaarheid' te bewijzen door te melden dat Willem volgens de redactie van Vrij Nederland de kampioen afsprakenafzegger is en hij had op zijn fröbelschoolrapport een tien voor spijbelen, maar de man voelde tijdens het pleiten al dat dit een zinloos verweer was. Als je weet dat deze advocaat zelf ook medewerker van Vrij Nederland is, is het helemaal zeker dat hij niet echt veel heeft kunnen vinden.

Marga zit thuis, weet dat ze mag gaan sparen voor de vijfduizend gulden boete en ze zal voortaan wel een beetje op haar woorden letten. En terecht.

En is Willem nou betrouwbaar of niet? Natuurlijk. Iemand die een kort geding aanspant om zich te verweren tegen de aantijging dat hij onbetrouwbaar zou zijn, is meer dan betrouwbaar.

Hoe betrouwbaar?

Als de neten.