Orgaandonatie (2)

Als voldoende landgenoten een positieve beslissing nemen en hun onverschilligheid om een donorcodicil te tekenen overwinnen is wettelijke drang of zelfs dwang niet nodig.

Wie om geloofsredenen aarzelt moge bedenken dat naastenliefde het hoogste gebod is van het christendom en ook in de islam hoog staat aangeschreven. Het afstaan van organen om een ander het leven te redden is een hoge vorm van naastenliefde.

Veel mensen weten niet hoe het bij een transplantatie gaat, ze zijn bang voor verminking van het lichaam. Die angst is begrijpelijk maar ongegrond. Wij hebben onze dochter Jolente, bij wie na haar dood door een verkeersongeluk vijf organen en de hoornvliezen zijn verwijderd, uiterlijk geheel gaaf teruggekregen. Ook het vaststellen van de dood gebeurt in geval van transplantatie met nog veel meer zorg dan normaal. Het moet twee maal gebeuren, door twee van elkaar onafhankelijke artsen, met enige uren tussenpauze.

Mensen zouden enige zeggenschap willen hebben over het soort persoon dat de organen krijgt. Bijvoorbeeld wel voor een kind met een ernstige aandoening, maar niet voor iemand die zijn eigen leven te gronde heeft gericht door drank, drugs of roken, of iemand met een andere nationaliteit. Dat kan niet. We moeten er gewoon op vertrouwen dat de medici op grond van overlevingskansen en weefseltypering diegene uitzoeken die het meest in aanmerking komt, die er het beste en langste van profiteren kan.

In Nederland krijgen mensen op medische gronden eventueel een orgaan. Er wordt geen onderscheid gemaakt naar inkomen of vermogen. Echter, als er te weinig organen beschikbaar zijn, zoals nu, kunnen rijke mensen naar andere landen uitwijken - België, Zwitserland, de VS om zich daar voor veel geld toch te laten helpen. Dit schept een onaanvaardbare ongelijkheid in levenskansen die alleen is te verhelpen door te zorgen dat er in Nederland voldoende organen beschikbaar zijn.

Levensreddende organen zijn schaars en dus kostbaar. Er is dan ook al een internationale orgaanmafia die zich van de meest weerzinwekkende praktijken bedient om aan organen te komen. Kinderen in Zuid-Amerika, gevangenen in China, armen en zwervers overal - zij worden zonder dat er een haan naar kraait van hun nieren ontdaan of gedood om hun organen. Het enige wat ieder individueel hiertegen kan doen is ertoe bij te dragen te zorgen dat er op legale wijze voldoende organen beschikbaar zijn.