Goede start jeugdramaserie voor Europese kinderen

Kinderen van Europa (12 delen), deel 1 'Pepette', Ned.1, 17.50u.

Speciale tv-produkties voor kinderen tussen zes en negen jaar worden nauwelijks gemaakt. Daarom is het een goed idee van de European Broadcasting Union (EBU) om onder de titel 'Kinderen van Europa' een uitwisseling te organiseren van produkties voor kinderen, gemaakt door de twaalf Europese omroepen, zoals de Avro de BRTN, ZDF en ITV, die bij de EBU zijn aangesloten.

De Avro zendt vanmiddag de eerste van die reeks van twaalf, steeds een kwartier durende, jeugd-dramaprodukties uit, en dat is meteen een voltreffer. De aflevering, getiteld Pepette, is gemaakt door een van de beste Europese kindertelevisie en -filmregisseurs, Ben Sombogaart. Hij maakte onder meer de internationaal bekroonde kinderfilms 'Mijn vader woont in Rio' en 'Het zakmes' (de laatste kreeg een Emmy Award, een hoge Amerikaanse tv-onderscheiding). Een van de grote kwaliteiten van Sombogaart is, dat hij kinderen heel onnadrukkelijk en naturel kan laten spelen, zoals dat bijvoorbeeld te zien was in de tv-serie 'Kinderen van Waterland', over kleine avonturen die kinderen op weg van school naar huis meemaken. Pepette, geschreven door Tamara Bos, sluit aan bij die thematiek: het verhaal gaat over een Rotterdams schoolmeisje dat zo lang moet wachten op haar oppas - die staat te vrijen met haar nieuwe vriendje - dat ze besluit zelf de metro naar huis te nemen. Dat wordt een spannend avontuur, want om te beginnen heeft ze geen kaartje. Ze ontduikt de ingangscontrole naar voorbeeld van een grotere jongen, die ze het metrostation ziet binnenglippen. In de metro ziet ze hoe die jongen een portemonnee pikt van een mevrouw die tegenover haar zit. Wat moet ze doen? Ze durft het, na de boze blikken van de jongen, die haar door heeft, niet te zeggen. Als even later de kaartjes-controleurs de metro instappen wordt die spanning nog vergroot: zij heeft geen kaartje! Bovendien ontdekt de vrouw tegenover haar dat haar portemonnee is gestolen. Eerst verdenkt ze Pepette. Maar de metrocontroleur bekijkt de tekening die Pepette tijdens e metrorit heeft gemaakt, van de vrouw tegenover haar en de jonge dief, en begrijpt dat Pepette hem de beurs heeft zien stelen.

Sombogaart slaagt er dit minidrama in 15 minuten geloofwaardig in beeld te brengen. De spanning is invoelbaar, het dilemma van het meisje, uitstekend gespeeld door Afroditi Piteni-Bijker, is begrijpelijk. Zelfs het feit dat er niet veel gezegd wordt in het filmpje komt niet erg geforceerd over. En dat terwijl het met opzet een vrij zwijgzame produktie is, zodat de omroepen in andere landen eenvoudig door een vertellersstem in de eigen taal, een voice over, in te monteren het taalprobleem in de twaalf landen omzeilen.

De Nederlandse aflevering is dus een goede uitvoering van een goed idee. Dat het idee soms ook tot een wat haperender uitvoering leidt, is te zien aan de IJslandse uitzending, over een stadsjongetje dat gaat logeren bij zijn nichtje op de boerderij, en daar natuurlijk alles verkeerd doet. Het verhaal wordt wat houterig en clichématig in beeld gebracht. Vooral als de lievelingspony van het nichtje wegloopt, zien we eindeloos beelden van zoekende ouders en kinderen die op hun paardjes door het schier eindeloze IJslandse heuvellandschap trekken.

Maar misschien is een zekere clichématigheid niet te vermijden bij de opzet van zo'n Europese serie, die achtjarigen van Turkije tot IJsland en alles wat daar tussen zit, moet aanspreken. Dat laat onverlet dat het initiatief is toe te juichen en 'Kinderen van Europa' als serie de moeite waard is. De EBU moet er een jaarlijkse traditie van maken, van een uitwisseling van speciale kinderprodukties.