Stevie Wonder

Stevie Wonder: Conversation Peace (Motown 530 238-2)

Stevie Wonder is er altijd geweest. Vijfenveertig is Stevland Morris, zoals zijn echte naam luidt, nu en al vijfendertig jaar maakt hij platen voor het Motown-label. Eerst als Little Stevie Wonder, later gewoon als Stevie Wonder. Het hoogtepunt van zijn muzikale loopbaan ligt in de jaren zeventig, toen hij zijn artiestennaam eer aan deed en met platen als Innervisions en vooral Songs In The Key Of Life een groot vernieuwer van de soulmuziek werd. Zijn nieuwe cd Conversation Peace is de eerste sinds acht jaar en volgt op een periode waarin hij de weg kwijt leek. Op Conversation Peace heeft Wonder die nog niet echt teruggevonden. Conversation Peace is een evenwichtige en afwisselende cd: dansbare nummers als Rain Your Love Down met een scherp drum- en basgeluid, zoals in de huidige soul gebruikelijk is, worden afgewisseld met mierzoete, in violen gedrenkte ballads als Taboo To Love. De meeste teksten van de dertien nummers gaan over de liefde, af en toe onderbroken door maatschappijkritische zinnen ('ban the hand gun'). En wordt het ene nummer, My Love Is With You, gedomineerd door een achtergrondkoortje met Deniece Williams, in een ander, Edge Of Eternity, overheersen de blazers.

Maar die evenwichtigheid zorgt ook voor iets onuitstaanbaar braafs. Alles is prachtig geproduceerd - een passend belletje hier, een tinkeltje daar - maar dit kan niet verhullen dat de meeste nummers slechts één dun ideetje bevatten en steeds te lang, tot 5 à 7 minuten, zijn uitgesponnen. Het is alsof Stevie Wonder contractueel verplicht is om een cd van 74 minuten te leveren en daaraan met hangen en wurgen heeft voldaan. Het maakt Conversation Peace tot een nogal plichtmatige en zielloze cd. En dat is misschien wel het ergste dat je kunt zeggen over een soulster.