Fidel Castro ontmoet in Frankrijk begrip voor Cuba en kritiek

PARIJS, 14 MAART. De Cubaanse leider Fidel Castro is gisteren met muziek en rode lopers onthaald in Parijs. Hoewel hij op uitnodiging van de UNESCO - de organisatie voor onderwijs en cultuur van de Verenigde Naties - naar Frankrijk was gereisd, gaf de hartelijke ontvangst door president Mitterrand hem het gevoel dat ten opzichte van hem “een einde was gekomen aan de apartheid”.

Castro maakte van de gelegenheid gebruik ten overstaan van de UNESCO een aanval op het “Amerikaanse imperialisme” te lanceren. Washington “wil het lot van de hele wereld bepalen”, sneerde Castro, die stilstond bij de slachtoffers van de “criminele blokkade” van Cuba door de VS, zoals hij het handelsembargo tegen zijn land noemde.

Het anti-Amerikanisme liep als rode draad door de ontmoetingen die hij had met Franse persoonlijkheden. Na zijn ontbijt bij mevrouw Mitterrand, een oude pleitbezorgster van Castro, en een lunch bij de president, werd de Cubaanse machthebber gisteren nog ontvangen door minister Pasqua (binnenlandse zaken) en de voorzitter van de Franse Tweede Kamer, Séguin.

's Avonds dineerde Castro met Georges Marchais, ex-voorman van de Franse Communistische Partij, die Moskou altijd is blijven steunen, zelfs tegen Gorbatsjov. Zijn opvolger als nationaal secretaris van de PCF, Robert Hue, die een verzoeningsgezinde en moderne campagne probeert te voeren voor een sociaal communisme, heeft zich niet met Castro vertoond.

Behalve de zware kritiek van ballingen en nabestaanden van het Castro-regime, hebben ook de socialistische presidentskandidaat, Jospin, en minister van buitenlandse zaken Juppé afstand genomen van Castro's bezoek. Hij is een dictator die op het gebied van democratie en mensenrechten nog een lange weg te gaan heeft, was de strekking van hun reacties.

Op de nationale televisie-zender France 2 kwamen zowel Castro als opposanten - onder wie een naar de VS uitgeweken dochter van de Lider - aan het woord. In de pers wordt het gebaar van Mitterrand uitgelegd als een gebaar naar zijn echtgenote Danielle, die hem door dik en dun is blijven steunen. Het zou ook passen in de belevingswereld van een vertrekkend staatsman die zijn plaats in de geschiedenis anti-imperialistisch wil bijpunten.