Ann Miller vermomd als Gé Braadslee

That's Entertainment! III. Regie: Bud Friedgen en Michael J. Sheridan. Met: Gene Kelly, Esther Williams, Debbie Reynolds, Mickey Rooney, Cyd Charisse. Uitgebracht op koopvideo door MGM/UA Home Video. Prijs: f 39,95.

De typering van Hamlet als 'Where a ghost and a prince meet / And ev'ryone ends in mincemeat' stamt uit de song That's Entertainment!, geschreven door Howard Dietz en Arthur Schwartz voor de MGM-musical The Band Wagon (Vincente Minnelli, 1953). Het werd een soort herkenningstune van de hele Amerikaanse showbiz, vooral na twee gelijknamige compilatiefilms uit 1974 en 1976, die een hele nieuwe generatie deden kennis maken met de bloeitijd van de MGM-musical, ruwweg tussen 1939 (The Wizard of Oz) en 1958 (Gigi). In deze Gouden Eeuw van het meest spectaculaire Hollywoodgenre, kwam het ambacht nergens zo tot bloei als bij MGM onder leiding van de legendarische producent Arthur Freed.

Dat nu de hele branche, van de makers van bioscoopfilm via televisieshows tot videospelletjes, zich in de VS siert met de term 'entertainment industry' is ook voor een deel te danken aan het succes van de twee eerste delen van That's Entertainment!, waarin onder meer Gene Kelly en Fred Astaire de kijker rondleidden langs lege studiohallen, op de vloer van de montagekamer belande scènes, curiosa en onvervalste hoogtepunten uit Singin' in the Rain of An American in Paris.

Achttien jaar later vond Ted Turner, de mediatycoon die nu de MGM-catalogus beheert (en die de gelukkige bezitter van een kabelaansluiting dagelijks in die weelde laat delen via de oude-filmzender TNT), dat er nog wel een derde That's Entertainment! te halen viel uit het oude materiaal. Daar had hij geen ongelijk in, een vierde en een vijfde zouden ook moeiteloos samen te stellen zijn, evenals verschillende cd-i's en cd-rom's.

Er moet wel haast gemaakt worden, want de gastvrouwen en -heren reiken inmiddels tot de leeftijd der zeer sterken: Gene Kelly (82), June Allyson (77), Howard Keel (met aristocratensnorretje, 77), Lena Horne (77). Belangrijker dan de schok om Esther Williams (73) in een broekpak te zien en Ann Miller (71) vermomd als Gé Braadslee, is het plezier dat That's Entertainment! III verschaft. Handig benutten de samenstellers de mogelijkheden van split-screen (Astaire danst twee keer precies hetzelfde nummer) en van breedbeeld. Het behoeft nauwelijks toelichting dat de film zich dus zeer slecht leent voor video. Dramatisch komt dit tot uiting in het handhaven van de 'ouverture', de muziek die vroeger in de bioscoop klonk voordat de zaallichten doofden en waardoor een soort opgewonden gevoel ontstond bij de bezoekers. Bij het kijken naar een bordje 'overture' op video werkt dat anders. De video is een schitterende illustratie van het bioscoopgevoel dat Paul Hellmann beschrijft in zijn serie 'Grote verwachtingen' in het Cultureel Supplement van deze krant. En voor wie dat nooit heeft meegemaakt, is die beschrijving noodzakelijk om de ontroering na te kunnen voelen, die That's Entertainment III teweegbrengt bij oudere kijkers. Die luxe! Wat een vrijheid! En dat wij dat mogen meebeleven, in 'Technicolor, Cinemascope and Stereophonic Sound', zoals Cyd Charisse en Fred Astaire bezingen in Silk Stockings!