Koorts

Ze was elf jaar. Voor het eerst had ze een eigen paspoort. Het leek of ze iets ouder was, wel dertien, veertien misschien. Als ze naar de foto keek voelde het net of ze geen kind meer was.

Twee weken mocht ze naar Londen waar haar oom en tante woonden. Ze was er al twee keer met haar moeder geweest. En nu voor het eerst: alleen. Toen ze achter de douane voor het laatst had gezwaaid draaide ze zich vlug om.

Ze liep de hal in met de tas in de ene hand en haar paspoort in de andere hand. Eigenlijk deden ze het op Schiphol niet meer, maar toen ze erom vroeg had de man die haar paspoort bekeek er lachend een stempel ingezet.

De zee was mooi, maar die had ze vanuit de lucht al vaker gezien. Ze vroeg zich steeds maar af of ze bij de Engelse douane meteen een stempel in haar paspoort kreeg of dat ze er ook om zou moeten vragen. Dat lukte haar vast nooit in het Engels. Hoe was dat de vorige keer gegaan? Toen stond ze nog in het paspoort van haar moeder en had ze niet op dat stempelen gelet.

Ja wel, nou en of, ze kreeg een stempel! Haar oom stond op het vliegveld en ze liet het paspoort met die twee stempels meteen aan hem zien. Hij vond het ook schitterend, je bent al volwassen, zei hij.

Het was zaterdag en omdat hij niet hoefde te werken maakten ze samen een boottocht op de rivier. Ze genoot, maar ze genoot nog meer toen ze een paar dagen later samen met haar oom bij de post vijftig gulden mocht wisselen. De man achter het loket nam haar pas aan, keek naar haar, keek naar haar foto en weer naar haar. Ze kreeg het geld meteen.

Van die Engelse ponden kocht ze een paar geschenken voor haar moeder en broer en ze tracteerde haar oom en tante op gebak. Toen kreeg ze de griep. Niet zo'n beetje, nee, hoge koorts en zeker drie dagen in bed. Haar tante sprak haar moed in. Als ze weer beter was hadden ze nog bijna een week.

Ze vroeg of haar oom er niet was. Die kwam gauw naar haar bed. M'n Engelse geld is bijna op, zei ze, wil je wat voor me wisselen? Voor hij iets kon zeggen haalde ze haar laatste vijftig gulden uit haar portemonnee en daar deed ze vlug haar paspoort bij. Die man bij de post zou er vast naar vragen.

Al die tijd had het onder haar kussen gelegen.