Rotatie

Als er ooit een vacature was geweest voor een hond met goede contactuele eigenschappen, dan had Rekel hoge ogen gegooid (ik spreek in de verleden tijd omdat hij de pensioengerechtigde leeftijd inmiddels ruimschoots is gepasseerd).

Honden zijn zijn lust en zijn leven. Honden geven inhoud aan zijn wandelingen. Voor elke hond recht hij zijn rug. Hij begint te kwispelen en gaat er met een kittig trippelpasje op af.

Natuurlijk treft hij weleens een nurkse reu en natuurlijk wordt het dan weleens vechten en natuurlijk houdt hij er dan als laatste mee op, maar ik geloof niet dat hij ooit degene is geweest die met vechten begon. En bij volgende ontmoetingen zal hij dergelijke honden zo mogelijk negeren, of alsnog proberen te apaiseren.

Komt hij oog in oog (neus aan neus) te staan met een hond die hem bevalt, dan gebeurt er iets wonderlijks met de beweging van zijn staart. Het tempo gaat omhoog en het zwaaien verandert in roteren. Echt, dan staat hij daar met een draaiende staart en ik denk weleens: als zijn staart een rotorblad was, zou hij nu met zijn achtereind omhoog de lucht ingaan.

Soms komen we in de polder, in het bos, op het strand, iemand tegen zónder hond. Rekel blijft dan stokstijf staan en gelooft zijn ogen niet. Naderhand kijkt hij nog eens om om te zien of die persoon zijn hond niet stiekem achter zijn rug gehouden heeft.