Changüi

Grupo Changüi: Llegaron los Changüiceros (Lucho 8320112). Distr: EMI. Div: Ahora Si!, here comes Changüi (Corason 121). Distr: Munich

In 1992 traden ze enkele keren in Nederland op: Grupo Changüi, vijf oude mannen uit de Cubaanse provincie Oriente, genoemd naar een bijna uitgestorven dans. Dat er in de hoofdstad Havana veel strakker werd gespeeld en op een moderner instrumentarium was hen ongetwijfeld bekend, toch bleven ze liever bij hun changüi, landelijk, niet erg luid maar desondanks wel degelijk ritmisch.

Op de cd Llegaron los Changüiceros is het niet anders. De gitaarachtige tres zet de toon met harmonische ostinati, de maracas en de guayo (een 'schraper' net als de guiro) handhaven een lichte maar dwingende ritmiek, de bongo zorgt voor onregelmatige accenten. De voorzanger heeft een prettig geluid, de vaak tweestemmige antwoordzang is lang niet slecht. Pas bij goed luisteren hoor je de marimbula, een bas met metalen strips in plaats van snaren en een klankkast die tevens als zetel voor de bespeler dient. De ritmische vibraties tegen zijn zitvlak houden hem vast jong en geestdriftig.

Dat dit kwintet niet de enige groep in het genre is, blijkt uit Ahora Si!, here comes Changüi met de Grupo Changüi in zes stukken en daarnaast vier andere orkestjes. De bejaarde zangeres Emilia Basulto neuzelt aandoenlijk in Nengón, de Changüi Tradicional de la Maya hebben een vocalist die zich soms ook laat horen op een huisvlijt-trompet, klinkend als een mirliton met het vloeitje-tegen-een-kammetje effect. Vergeleken met moderne son en glanzende salsa heeft deze 'primitieve' landarbeiders muziek een onloochenbaar voordeel: je kunt er bij dansen zonder oordopjes in.