Schijnhuwelijken boden een oplossing voor geldgebrek

ROTTERDAM, 18 FEBR. De drie Nederlandse vrouwen, oorspronkelijk uit Suriname afkomstig, kenden elkaar uit het “circuit van opvanghuizen” in de Amsterdamse binnenstad. Daar vonden ze onderdak in tijden dat ze uit hun eigen kamers waren gezet; omdat ze de huur niet konden betalen, omdat hun kinderen te veel herrie maakten.

In deze opvanghuizen voor daklozen ontstond het idee om voor veel geld een schijnhuwelijk aan te gaan en, nadat de vrouwen eenmaal zelf zo'n overeenkomst hadden gesloten, voor andere mannen en vrouwen dergelijke schijnhuwelijken te arrangeren. Opbrengst per huwelijk: gemiddeld 25.000 gulden.

De drie vrouwen hebben hun winstgevende handel van 1992 tot afgelopen najaar gedreven. Eind november kwam de zaak aan het licht en, naar deze week bekend werd gemaakt, op 31 januari pakten de Amsterdamse recherche en agenten van bureau Warmoesstraat de drie hoofdverdachten op. Ze hebben inmiddels bekend zo'n tien schijnhuwelijken te hebben opgezet. Voorlopig zijn ze op vrije voeten gesteld.

De opvanghuizen in Amsterdam waren de plekken waar de drie vrouwen (33, 31 en 28 jaar) andere vrouwen 'ronselden'. Deze waren niet getrouwd, hadden een of meer kinderen, geen dak boven het hoofd en een schreeuwend tekort aan geld. De drie hoofdverdachten zorgden ervoor 'bevriend' te raken met deze vrouwen. Zo pasten ze regelmatig op elkaars kinderen. “Er onstond een sociaal netwerk van vriendinnen”, aldus een woordvoerder van de Amsterdamse politie. Als de drie vrouwen na enige tijd hun 'vriendinnen' vroegen een schijnhuwelijk aan te gaan, gingen de meesten akkoord. “Uit geldgebrek”, zegt de politie. De vrouwen zouden een fors deel van de 25.000 gulden hebben ontvangen, maar de politie wil niet precies zeggen om welke bedrag het gaat.

De drie hoofdverdachten gingen vervolgens in het uitgaanscircuit op zoek naar mannen die illegaal in Nederland verbleven en door een schijnhuwelijk met een vrouw met de Nederlandse nationaliteit een verblijfsvergunning hoopten te krijgen. Ervaring, geluk en intuïtie begeleidden deze zoektochten in cafés en bars; de politie ontkent het bestaan van een grotere organisatie achter de drie vrouwen.

Omdat de meeste vrouwen in Suriname waren geboren, stuitte het sluiten van een huwelijk op enkele obstakels. Zo moesten de vrouwen een geboorte-akte in Suriname aanvragen. Volgens de politie duurt het ongeveer tien weken voordat de vrouwen via de officiële kanalen hun geboorte-akte ontvingen en dus werd gezocht naar een andere, snellere manier. Een ambtenaar van een stadsdeelraad bood uitkomst. Aan zijn vroegere werk in Paramaribo had hij diverse 'contacten' overgehouden. Binnen twee weken kon hij voor het felbegeerde papiertje zorgen. De man vroeg voor zijn diensten circa driehonderd gulden. Intussen is de ambtenaar op non-actief gesteld.

De zaken leken goed te gaan, tot een bedrijf in de Amsterdamse binnenstad aangifte deed van verduistering van enkele duizenden guldens door een personeelslid. De werknemer, een van de 'geronselde' vrouwen, bleek te worden gechanteerd door een man die haar schijnhuwelijk had ontdekt. Voor veel geld wilde hij zijn mond houden. Om aan zijn eisen te voldoen, stal de vrouw geld van haar werkgever. Uiteindelijk vertelde de vrouw haar verhaal aan de politie, die op basis van de door haar gegeven namen de laatste jaargangen van het Amsterdamse Huwelijksregister met de hand doorzocht. In totaal ontdekte de politie in twee maanden tien schijnhuwelijken, bij controle bleek geen van de 'echtparen' daadwerkelijk samen te wonen.

Een woordvoerder van de politie heeft laten weten dat de namen van de mannen aan de vreemdelingenpolitie zijn doorgegeven, met de bedoeling hen de verblijfsvergunning, die de mannen door het aangaan van schijnhuwelijken hebben verkregen, af te nemen. Van de in totaal 250.000 gulden die de drie vrouwen hebben verdiend met de schijnhuwelijken is niets meer over. Ze hebben alles uitgegeven aan “luxe artikelen en levensonderhoud”, aldus de politie.