Co Westerik

Collection d'Art, Keizersgracht 516, Amsterdam. Tot 11 maart. Geopend di-za 13-17 uur. Prijzen van ƒ 3.000,- tot ƒ 7.500,-.

Een mengeling van innigheid en venijn, van zoet en bitter, is wat het werk van Co Westerik (70) fascinerend maakt. In zijn meest recente aquarellen en krijttekeningen, te zien bij Cora de Vries, zijn de tinten oneindig zacht, zoals we van Westerik gewend zijn, en de lijnvoering kwetsbaar en teder. Hier glinstert op een sappig boomblad een dauwdruppel als was hij van kristal, daar is een roos zo roze als alleen een roos kan zijn. Maar pas op, overal ligt het verraad aan de schoonheid op de loer, het verraad van ziekte, ouderdom, eenzaamheid, van lelijkheid en walging. In 'Selbstbildnis ohne Brille' tekende Westerik met genadeloze nauwkeurigheid dikke spataderen in het linkerbeen, en de ogen zijn rooddoorlopen. Naakt staat de oude man daar in het lege landschap, met in de ene hand het grote hartvormige boomblad dat steeds terugkeert. Elders ligt een man in foetushouding opgerold op de grond en kijkt, stil en eenzaam, naar de horizon.

In Tristesse zoeken twee oude mensen troost bij elkaar, de vrouw leunt met haar hoofd tegen de schouder van de man. Ze zitten in het gras onder een grijze hemel, de dunne lijnen van het haar en de schouders zijn aandachtig en liefdevol getekend. Maar het is onwaarschijnlijk dat deze mensen ook werkelijk troost bij elkaar zouden kunnen vinden, ze stralen ieder zoveel eenzaamheid uit, ze blijven, vlak naast elkaar, alleen en op zichzelf teruggeworpen. Alleen de natuur biedt een geluksgevoel; daarom probeert in Late Zomerdag een grote hand een klein plantje te beschermen tegen de al te felle zonnestralen.

Heel af en toe is er een tekening zonder die dubbelheid van berusting en pijn. Zoals Mevrouw A.H., een prachtig portret van een heel oude vrouw waar 'moeder' onder staat geschreven. Op een donker fond straalt het gerimpelde gezicht in een ovalen poeltje van licht, als een antieke camee.