PADDY MOLONEY OVER Rock en folk

The Chieftains: Long black veil (BMG/RCA 74321 25167 2)

“Toen ik Sting vroeg om aan onze plaat mee te werken, was hij vastbesloten de traditional Mo ghile mear in het Gaelisch te zingen. Hij nodigde ons uit in zijn kasteel in het zuiden van Engeland, waar hij zijn twee koks een overvloedig middagmaal liet bereiden. De opname vond plaats in zijn huiskamer, die de omvang heeft van een middelgrote concertzaal. Hij zong de tekst fonetisch en uiteindelijk hebben we er wijselijk voor gekozen om het voor de helft in het Engels te doen. Op die manier sloten we een muzikaal huwelijk tussen zijn rockstijl en onze traditionele achtergrond.”

Paddy Moloney (56) is bandleider, arrangeur en tin whistle-speler van The Chieftains, de Ierse folkgroep die in het dertigjarig bestaan ettelijke Grammy Awards in de wacht sleepte met een uitbundige combinatie van traditionele en populaire volksmuziek. Na eerdere samenwerkingsverbanden met Van Morrison, The Who en Roger Waters, zoeken The Chieftains opnieuw aansluiting bij het poppubliek met de nieuwe cd The long black veil. Hierop is het Ierse zestal te horen met popsterren als Sting, Sinéad O'Connor, Tom Jones, Marianne Faithfull en de Rolling Stones. Vooral de bijdrage van laatstgenoemden is curieus, omdat gitarist Keith Richards tijdens de traditional The rocky road to Dublin plompverloren het keiharde gitaarintro van de Stones-hit Satisfaction inzet.

“Dat was mijn idee, om eerlijk te zijn. Keith was bang dat het niet zou passen, maar ik wist hem ervan te overtuigen dat het niet gek zou klinken. Toen we eenmaal bezig waren, hadden we er zoveel plezier in dat de Rolling Stones niet van ophouden wisten. Persoonlijk maak ik geen onderscheid tussen rock en folk. Muziek is muziek en als de sfeer goed is, ben ik bereid om de meest buitenissige combinaties uit te proberen. Wij hebben met Japanse muzikanten gewerkt en zelfs met een sirene-achtige zangeres uit IJsland. Al die dingen houden ons jong en fris.

“Tom Jones mag dan in Wales geboren zijn, maar na een paar glazen Guinness komt zijn Ierse inborst naar boven. Ik nam hem mee naar de studio van Frank Zappa, met wie ik in de laatste maanden van zijn leven intensief heb samengewerkt. Zappa was een groot Chieftains-fan, zijn huis lag vol met partituren van zijn symfonische composities waarvan hij me stukken liet horen. Hij was erbij toen ik Tom Jones de Tennessee Waltz liet zingen.

“Als finale had ik een instrumentaal gedeelte verzonnen, dat ik Tennessee Mazurka heb gedoopt. Zappa en Jones konden urenlang bakkeleien over de vraag wat een mazurka eigenlijk is. Ze werden het niet eens en tenslotte mocht ik ze vertellen dat het oorspronkelijk een Poolse volksdans is. Zo gaat het altijd met die popjongens: als ze het niet weten, vragen ze het aan Paddy.”