Hoofdprijs voor bridger Mahmood na plaagstootje

DEN HAAG, 22 JAN. Woensdagavond nog, op de golfclub in Wassenaar, kreeg bridger Jeff Meckstroth, net winnaar van de aldaar verspeelde Pro-Am, een plaagstootje van Zia Mahmood: “Gefeliciteerd Jeff, maar weet je dat zolang het Cap Volmac bestaat de winnaar van de Pro-Am nog nooit het hoofdtoernooi heeft gewonnen?”

Een door de wol geverfd kampioen als Meckstroth kent zo langzamerhand wel het repertoir van de Pakistaan Zia Mahmood. Hij laat zijn goede humeur er niet door bederven. Sommige Nederlandse topbridgers hebben het moeilijker met de grappen van de elitaire, een tikkeltje feodale Mahmood. Maar wat heet. Na afloop van vier dagen kaarten op het hoogste niveau was het uitgerekend diezelfde Zia Mahmood die een lange neus kon maken naar al zijn critici en uiteraard de lof in ontvangst kon nemen van zijn vele fans, die hij ook heeft. Juist hij en niemand anders had de negende editie van het Cap Volmac Wereld Bridge Toptoernooi op zijn naam geschreven.

Een opmerkelijke prestatie, maar Mahmood had natuurlijk ook nog een partner: Michael Rosenberg. Deze in Schotland geboren Amerikaan haalde heel wat ijzers uit het vuur. Onvergetelijk was bijvoorbeeld hoe hij al vroeg in het toernooi een problematisch slem op sensationele wijze thuisbracht. Voor Zia Mahmood was het de derde keer dat hij dit sterkste bridgetoernooi ter wereld won. De voormalige Schot is inmiddels in het bezit van twee 'Caps'. Het succes kwam voor Mahmood net op tijd. Nog niet zo lang geleden won hij vrijwel alles. Maar de laatste tijd bleven grote successen uit. Tot gisteren dan. De een na laatste ronde bleek voor het eindklassement essentieel. Op dat moment speelde Mahmood-Rosenberg tegen de wereldkampioenen Leufkens-Westra.

Bij een ruime overwinning zouden de Nederlanders de koppositie hebben overgenomen. Uiteindelijk spitste de confrontatie zich toe op één spel: een prachtig klein slem met aan het roer Enri Leufkens. De bridger uit De Bilt speelde zijn hand voorbeeldig af, geheel in lijn met de kansberekening. Toch ging hij down, wat te wijten was aan een extreem ongunstige kaartverdeling. Pure pech voor Leufkens en Westra, die uiteindelijk genoegen moesten nemen met een voor hun doen teleurstellende zevende plaats. De twee andere Nederlandse paren verging het al helemaal niet goed. Debutanten Maas-Kirchhoff kwamen af en toe boven drijven waarna de pechduivel uit alle hoeken en gaten opdook.

In de demonstratiezaal was goed te zien hoe de arme Erik Kirchhoff moest opboksen tegen de meest onmogelijke zitsels. Het leek wel of de goden al het bridgeleed van de wereld juist voor hem hadden bewaard. Ook voor de nationale wereldkampioenen bij de vrouwen, Arnolds-Vriend, vormde het toernooi één lange lijdensweg. Dat zij het moeilijk zouden krijgen was wellicht minder verrassend dan de tweede plaats van de Denen Jens Auken en Dennis Koch. Al helemaal opmerkelijk was het optreden van Eddie Manoppo en Henky Lasut. Deze twee oudgedienden uit Indonesië waren de absolute outsiders van het toernooi. Hun derde plaats is ongetwijfeld het hoogtepunt van een lange bridgecarrière.

En passant had in Hotel des Indes in Den Haag nog een andere bridge-gebeurtenis plaats. Op zaterdag beklonken de Nederlandse Bridge Bond en de AVRO formeel een samenwerkingsverband. Het lijkt nu toch heus de bedoeling dat op enige termijn bridge op televisie wordt gebracht. Vermoedelijk wordt dan weer voor het beproefde recept van een beginnerscursus gekozen. Begin jaren tachtig leverde zo'n cursus de bridgebond veertigduizend nieuwe leden op.