Psychiatrie

Als ex-psychiatrisch patiënt krijg ook ik te maken met arbeidsrehabilitatieprojecten (Z 14 jan). Maar is deze vorm van werkverschaffing niet een doekje voor het bloeden? Als er al sprake van is dat deze groep mensen in deeltijd kan werken, een kans in het normale arbeidsproces is er niet. Staat er soms niet op elk sollicitatieformulier de vraag 'heeft u in een inrichting gezeten?' Nu wordt het verschaffen van werk verdedigd als therapie en het weer aktief maken van de geest. Ik teken hier echter bij aan dat het ook stressverhogend is. Minder dan de helft van mensen zoals ik, is in staat om nog energie en motivatie te vinden in werk. Ook veel gezonde mensen gaan gebukt onder het arbeidswiel of onder hun alledaagse plichten en functioneren zodoende slecht. Hoe is het dan gesteld met mensen met een psychisch defect? Nog steeds zijn er geen echt goede medicijnen tegen psychose en depressie en krijgen bijverschijnselen de overhand bij deze middelen: vermoeidheid, bewegingsdrang, algehele vervlakking van emoties, impotentie etc.

Ik ben een creatief denkend en voelend mens, toch heb ik een handicap. Wordt het niet eens tijd voor minder afschuw van de psychiatrie? Het is niet leuk om met een etiket rond te lopen. Ik ben gemotiveerd om te werken en ik breng de krant (NRC) rond. Maar in de arbeidsrehabilitatie heb ik geen zin, omdat er alleen een reiskostenvergoeding tegenover staat. Dan verkies ik liever vrijwilligerswerk. Want dat werk maakt gelukkig.