TBS (2)

Ik erger me aan de vaak versluierende en valse berichtgeving in de media over de problematiek van ernstig psychiatrische patiënten. Er wordt telkens door allerlei functionarissen gesteld dat patiënten zelf geen hulp willen. Maar nooit wordt de inhoud van de hulp ter discussie gesteld. Alsof 'hulp' in deze sector gelijk is aan 'goede' hulp. In het stuk 'TBS-klinieken vol 'absolute eenlingen'' wordt geconstateerd dat veel psychiatrische patiënten geen sociaal netwerk meer hebben om op terug te vallen. Cynischer nog: dokter Achilles heeft het over problemen van hulpverleners om familie bij de behandeling te betrekken.

Jarenlang hebben hulpverleners een wig gedreven tussen familie en patiënt. Familieleden die het opnamen voor hun zieke verwanten werden met minachting bejegend, of zélf tot patiënt verklaard. Uitgeputte families hebben soms, na eindeloos vechten voor humane zorg, hun patiënten los moeten laten. Familievereniging Ypsilon Amsterdam & Omstreken waarschuwt al jaren directies van RIAGG's, psychiatrische ziekenhuizen en de Inspectie voor de GGZ dat bij voortzetting van het beleid de ongelukken zullen toenemen.

Wat het de maatschappij kost aan hulp van familieleden die instorten onder druk van deze stress (velen komen in de WAO terecht), is nog nooit in cijfers uitgedrukt. Onkunde, verblindheid, onwil, arrogantie, een laakbaar normen- en waardensysteem en bureaucratie kenmerken de hulpverlening aan psychotici. Er zal een enorme inhaalmanoeuvre op gang moeten komen om de vele slachtoffers van verkeerd gerichte 'hulp' adequate zorg te bieden.