Opinie

Baseballpetstaart

Afgelopen zomer liep ik diep in de nacht door Parijs en werd tegengehouden door een baseballpetje met een staart. Er was een filmopname en we moesten even wachten. Een B-acteur moest naturel naar een telefooncel lopen, naturel de deur openen, naturel de cel ingaan, naturel de hoorn van de haak nemen, naturel geld inwerpen, naturel het nummer toetsen, naturel geen gehoor krijgen, naturel ophangen, naturel de cel verlaten en naturel wegbenen. Ik heb daar een tijdje naar staan kijken en erg naturel gelachen. Elke keer moest het compleet stil zijn, dan riep een regisseur of een produktieleider (allebei met baseballpet met staart) iets en dat was het teken om de opname te starten. Maar bij het naturel naar de telefooncel lopen ging het meestal al mis. Toen hij dat na tien keer onder de knie had kwamen er problemen met het naturel openen van de cel (de deur klemde naturel), daarna ging het hoorn van de haak nemen niet echt lekker, het naturel geld inwerpen ging net zo beroerd als het naturel toetsen en toen hij tot en met het naturel wegbenen alles moeiteloos kon acteren moest het licht bijgesteld, de straat nat gemaakt en daarna was hij alle afspraken met de regisseur (met baseballpet en staart) vergeten en begon alles weer opnieuw. Op een gegeven moment ben ik maar doorgelopen en weet dus niet of het die nacht nog gelukt is. Ik vrees van niet. In die tijd dat ik had staan kijken was mij één ding opgevallen: alle mannelijke medewerkers van de filmploeg droegen een baseballpet met een staart. Niet zo'n Lagerfeldwriemeltje, maar een stevige paardestaart.

Youp

Bij mij op de hoek is een mooi doorkijkje van zeven bruggen en daar willen veel regisseurs (met baseballpet en staart) graag gebruik van maken. Laatst zijn ze drie dagen bezig geweest om een jongen die met een pak Dixan Mega Perls op zijn stuur over de brug moest komen aanfietsen te filmen, een andere keer vechten er twee Duitsers voor een tweedehands RTL-crimi en weer een andere keer komen de mooie paarden en wagen met de nepvaten van Heineken voorbij. Dan word ik altijd staande gehouden door een baseballpet met een staart, maar ik stop niet meer. Dan moeten ze maar een originelere plek zoeken.

Een paar huizen bij mij vandaan zit een of ander filmproduktiebedrijf en daar wapperen de hele dag baseballpetjes met staarten in en uit, gisteren zag ik een filmopname op de Weteringschans en ook daar liepen minstens zeven baseballpetjes met staart. Waarom? Wat is er aan de hand? Ik weet dat het niet nieuw is dat ze er zo bijlopen en dat het al een aantal jaren duurt, maar waarom is het? Is het een eerbetoon aan een overleden collega, is het om die ene internationaal vermaarde scriptgirl aan de haak te kunnen slaan of is het iets anders? Hoe is het ontstaan? Wie is ermee begonnen? Alleen de staart ken ik, de gescheiden zatermiddagveertiger met alleen de baseballpet ken ik ook, maar de combi komt alleen in het filmende wereldje voor. Dit stukje wordt ongetwijfeld gelezen door een reclamefilmer met zo'n pet en zo'n staart en mijn vraag is of die de moeite zou willen nemen om even schriftelijk te reageren en het aan mij uit te leggen. Ik wil het namelijk echt weten. Misschien hoor ik wel het argument dat alle indianen en cowboys er ook hetzelfde uitzagen en dat alle medewerkers van een bank ook zonder echte verplichting jasje-dasje door het leven gaan, maar dan weet ik dat het niet meer is dan een uniformpje. Ik maak al jaren een studie van het kuddegedrag voor gevorderden en wil het nu eens uit de pen van het petje zelf horen.

Oh ja, als we toch bezig zijn: kunnen alle weekendnichten mij dan schrijven waarom ze een snor en een leren broek dragen en de Larense en Bergense kakkers willen mij misschien uitleggen waarom ze in zo'n foute jeep rijden? Alvast bedankt.