Een lichtvoetig drafje

In het voetbaltijdschrift Hard gras voedde Joop van Basten vorige maand de geruchtenstroom over zijn zoon Marco: “God, wat hoop ik dat hij de rest van zijn leven goed kan lopen. Hij is pas dertig. Marco heeft nog een heel leven voor de boeg.” Van Basten sr. rept in het vraaggesprek met journalist Hugo Borst van een tragedie en kan niet geloven dat het voor zijn jongste zoon ooit nog zondagmiddag wordt. En al werd Marco in 1992 nog uitgeroepen tot de beste voetballer van de wereld, zijn vader spreekt reeds in de voltooid verleden tijd over hem: “Het liefst was Marco tot zijn 35ste doorgegaan. Zonder blessures, zonder pijn, god, wat was hij dan groot geweest. Pelé, Maradona, Cruijff, in dat rijtje zou hij zijn genoemd.”

Al enige tijd wordt gefluisterd dat de sinds mei 1993 geblesseerde aanvaller zo goed als invalide is en een terugkeer aan de top een utopie. Alleen om verzekeringstechnische redenen zou Van Basten de afkeuringsprocedure zo lang mogelijk willen rekken.

En dus lagen deze week de herdenkingsartikelen al klaar. Het wachten was nog op de doodsteek door professor dr. Martens, de Belgische orthopeed die afgelopen zomer de vierde operatie aan de rechterenkel van Van Basten verrichtte. Woensdag moest de patiënt, wiens onderbeen de laatste maanden verpakt zat in een ijzeren constructie, zich in Antwerpen melden voor controle.

Terwijl de internationale pers in de wachtkamer de tijd doodde, bestudeerde de Belgische arts de röntgenfoto's. 'Een lichte aanwas van lichaamseigen pseudokraakbeen', luidde de diagnose van de professor. Een beetje pseudokraakbeen minder en San Marco had donderdag zijn necrologieën kunnen lezen. In plaats daarvan kreeg hij toestemming om de looptraining op te voeren, mits dat gebeurt op een zachte ondergrond.

Op oudejaarsdag liep Marco van Basten met soepele tred door de P.C. Hooftstraat in Amsterdam. Op sportschoenen, de handen verstopt in de mouwen van zijn leren jack, slenterde hij met een paar vrienden door de chique winkelstraat. Het Amsterdamse publiek keek niet op of om. Alleen een Italiaanse toerist hield de Milan-ster staande: “Marco, come estai?” Van Basten haalde zijn schouders op en poseerde onverschillig voor een foto. Daarna voegde hij zich op een drafje bij z'n maatjes. Een lichtvoetig drafje dat de voetballiefhebbers een sprankje hoop geeft. Joop van Basten kan gerust zijn: lopen gaat zijn zoon weer goed af.