‘Martinair is schuldig aan vliegramp Faro’

AMSTERDAM, 28 NOV. Nabestaanden en slachtoffers stellen de directie van Martinair aansprakelijk voor het ongeluk, twee jaar geleden op het vliegveld Faro in Portugal.

De groep van meer dan 250 personen, verenigd in de stichting Anthonie Ruys, stuurt een eigen rapport naar de officier van justitie in Haarlem. De stichting eist een onderzoek naar de vraag of vervolging van de maatschappij wegens ‘dood door schuld’ strafrechtelijk kans maakt.

Tevens zal de stichting een ton per slachtoffer van de luchtvaartmaatschappij claimen, hetgeen neerkomt op een totale schadevergoeding van 28 miljoen gulden. Martinair stelde totnutoe zo’n drie miljoen gulden beschikbaar.

In bijzonder slecht weer raakte op 21 december 1992 een DC10 van de chartermaatschappij vol vakantiegangers na een mislukte landing van de baan en vloog in brand. Hierbij kwamen 54 passagiers en twee bemanningsleden om en raakten 106 mensen (zwaar)gewond.

De Anthonie Ruysstichting heeft het Portugese onderzoeksrapport dat twee weken geleden openbaar werd, uitgebreid bestudeerd en is tot de conclusie gekomen dat de cockpitbemanning roekeloos heeft gehandeld. De luchtvaartmaatschappij wordt daarom verantwoordelijk gehouden voor de dood van 56 mensen en “de verwoesting van de levens van honderden anderen”. De Nederlandse Raad voor de Luchtvaart noemde in een reactie op het officiele rapport het extreem slechte weer als directe oorzaak van de ramp. De Portugese onderzoekers leveren daarnaast ook forse kritiek op de bemanning van de DC10. Een deel van die kritiek was volgens de Raad voor de Luchtvaart volkomen nieuw.

De nabestaanden en slachtoffers zijn ervan overtuigd dat de luchtverkeersleiding in Faro vier aanwijsbare, ernstige fouten heeft gemaakt, en de chartermaatschappij zeven. Eén heeft betrekking op de leiding van de onderneming. Die had moeten besluiten om die 21ste december niet naar Faro te vliegen, omdat het in het zuiden van Portugal reeds dagen noodweer was. Het bewuste vliegveld staat bekend als een ‘mooi-weer-veld’.

Vijf punten van kritiek hebben betrekking op de piloot van de verongelukte DC10. Hij had volgens de stichting met zijn ervaring van ruim 14.000 vlieguren kunnen en moeten inzien dat er gevaar was voor sterke valwinden en daarom moeten uitwijken naar een andere luchthaven. Na de beslissing om tòch op Faro te landen, werden volgens de stichting de voorgeschreven windshear-procedures gedeeltelijk niet nagekomen.