Palmen

Het oude olifantenverblijf is inmiddels ingericht voor de giraffen. Het terras is ingezaaid met gras en in het midden een beetje opgehoogd. Er is een zekere glooiing ontstaan en daardoor kunnen er giraffen rondlopen zonder dat je hun hoeven ziet - wat een hoogst wonderlijk schouwspel oplevert omdat de grote stappen, die giraffen ongetwijfeld nemen, resulteren in een volmaakt gelijkmatige, glijdende voortgang van lijf, nek en kop.

Alsof ze in werkelijkheid op wieltjes staan en heen en weer worden gerold. Als decorstukken. Of zo'n ladder die ze bij de spoorwegen op de rails zetten als er iets aan de bovenleiding moet worden gedaan.

Alsof je niet naar dieren staat te kijken, maar naar dingen uit een constructiewerkplaats - wat al met al een stuk minder wonderlijk zou zijn als giraffen die ogen niet hadden, die enorme donkere vochtige ogen, waarmee ze voortdurend met zorg hun omgeving aftasten, net of ze zich bewust zijn van een buitengewone kwetsbaarheid, of ze toch niet helemaal gerust zijn op de hoogte die ze hebben bereikt.

En dan denk ik aan Een eiland voor jezelf van Tom Neale, een Stille-Zuidzeeboek. Wit strand met kokospalmen. Palmen die worden beschreven als giraf onder de planten.

De giraf als palm onder de dieren.