Aap, mens of kip? De opvoeding van een roodbuiktamarin, deel 2

Maandag was een grote dag voor Big Foot, de roodbuiktamarin die op 16 augustus in Artis werd geboren. Ze kreeg voor het eerst sinds ze was geboren weer haar broertje, zusje, moeder en vader te zien.

Honderdveertig gram weegt Big Foot nu en ze krijgt nog steeds melk. Niet meer uit een pipet, maar uit een klein flesje. Appel en banaan lust ze nog niet.

Big Foot is een grappige aap aan het worden. Natuurlijk, toen ze een paar centimeter was, was ze ook al lief. Maar net als kleine baby's was ze saai. Veel meer dan eten, poepen, piesen en slapen op haar speelgoedpandamoeder deed ze niet. Maar nu is het een levendig beestje. Als je haar pakt, klimt ze over je hand, kijkt je af en toe heel slim aan en piept dan wat. Big Foot wordt ook mooier. Haar buik is niet meer kaal, maar bedekt met rode haren.

In haar couveuse staat nu een grote tak waar ze in kan klauteren. Soms moet ze plassen, zo bang is ze als ze naar een hoge plek is geklommen. Je moet altijd blijven opletten met apen, vertelt Artis-directeur Maarten Frankenhuis in wiens werkkamer de couveuse staat. Op 8 september raakte Big Foot verstrikt in het lusje van een handdoek en hing zichzelf bijna op.

Maandagmorgen om een uur of elf werd Big Foot naar de andere roodbuiktamarins gebracht. Liesbeth Frankenhuis deed haar in een ovenwant (tegen de kou buiten) en ging ermee naar het apenhuis. De andere roodbuiktamarins in hun kooi raakten meteen opgewonden toen ze Big Foot zagen. Ze begonnen te springen en wild over de takken heen en weer te rennen. Toen Liesbeth Frankenhuis Big Foot bij het glas van de kooi hield, kwamen de roodbuiktamarins een voor een kijken. Ze drukten hun snuit tegen de ruit en probeerden Big Foot aan te raken. Maar Big Foot gaf geen sjoege.

Weet Big Foot wel dat zij een aap is? Waarschijnlijk weet niet één aap dat hij een aap is, maar de roodbuiktamarins zagen wel meteen dat Big Foot net zo als zijzelf waren. Big Foot zag dat niet en ze merkte ook niet dat ze veel groter was dan haar broertje en zusje die altijd op de rug van de vader en moeder zitten. Zij had alleen oog voor de kinderen van een basisschool die om haar heen waren komen staan en piepte daar vrolijk tegen. Als ze al iets denkt, dan denkt Big Foot dat ze ook een basisschoolleerling is. Tenslotte heeft ze sinds haar geboorte in het huis van de Frankenhuizen alleen mensen gezien. Pas geleden zag ze voor het eerst een kip, maar het is vrijwel uitgesloten dat ze daardoor is gaan denken dat ze een kip is.

Om Big Foot te leren dat ze geen mens maar een aap is, hangt ze nu in een kooitje bij de grote kooi van de roodbuiktamarins. Nu ziet ze de hele dag alleen roodbuiktamarins en dan gaat het haar vast wel opvallen dat ze daar erg op lijkt.

De roodbuiktamarins proberen haar door de spijlen van de kooi aan te raken. Ze zijn erg geïnteresseerd in haar en lijken reuze-aardig. Maar Big Foot kan niet zomaar bij de andere roodbuiktamarins worden gezet, vertelt de apenverzorger Joop Jansen. “Dan gaat haar kop eraf”, zegt hij. “Ze accepteren haar niet. Ze zal nooit meer terug in de groep kunnen, want de roodbuiktamarins zijn tamelijk agressieve apen. We zullen een andere, eenzame roodbuiktamarin moeten vinden. Een mannetje. Dan kan ze daarmee gaan samenleven en een gezin stichten.” Of dat lukt, valt te lezen in Deel 3 van 'De opvoeding van een roodbuiktamarin'.