Oud geluid

Dat de radio nog steeds bestaat is, volgens sommigen, een kwestie van nostalgie. Tussen teletekst, elektronische snelwegen, cd-rom, en ander digitaal geweld biedt de radio een knus hoekje voor gezellige liefhebbers van een oud geluid. Het medium heeft er weliswaar van alles aan gedaan om zich te verjongen, door de zenders te kleuren, de wereld in een half uur aan ons voorbij te laten trekken en het geluid via het kabelnet high fidelity de huiskamer in te sturen, maar dat is een achterhoedegevecht.

In het mediapark van de NOS in Hilversum neemt de radio een bescheiden plaats in. Het park staat vol hoge gebouwen en imposante schotelantennes, die weliswaar verscholen liggen tussen weelderig groen, maar toch meteen laten voelen dat hier de techniek heerst.

Een van de modernste opnameruimtes voor radioprogramma's is Audiostudio 2, die zich bevindt in een van de grote videocentra. Zoals alle studio's bestaat deze uit twee ruimtes: één waar de programmamakers hun zegje doen en één waar een technicus zorgt dat dit zegje op een verantwoorde wijze de ether wordt ingestuurd. Vooral de kamer van de technicus is de laatste jaren enorm veranderd. Vroeger had hij aan een paar schuifjes genoeg om het geluid goed te registreren. De moderne regelkamer bestaat uit een woud van digitaal-verantwoorde knopjes, draden, wijzertjes en apparaten.

Audiostudio 2 is vrij groot. Hier worden programma's opgenomen waar verschillende mensen aan meedoen. Het oog valt meteen op een merkwaardige deur, midden in de kamer, bomvol hang- en sluitwerk in allerlei soorten en maten. Tegen de wand staan losse kozijnen, waaronder een met schuifraam en een met rolluik. En, ja hoor, achter in de hoek staan de grindbak en de zandbak.

Terwijl in de regelkamer ieder geluid op duizend verschillende manieren als sample in de computer ligt opgeslagen, willen de leden van de hoorspelkern zelf hun deuren kunnen openen en over hun eigen grindpad een denkbeeldig huis kunnen naderen. Wellicht kunnen ze zich zo beter in het verhaal inleven. Het kan me niet schelen. Het is ontroerend om te weten dat tussen al die elektronica iemand af en toe een deur opent die nergens heengaat, alleen wegens de klank. Radio is inderdaad een kwestie van nostalgie.