Meteorietkrater onder oostkust van de Verenigde Staten

Amerikaanse geologen hebben in de bodem onder de oostkust van de Verenigde Staten de sporen gevonden van een meteorietkrater. Het zou gaan om een krater van 85 km diameter, die ongeveer 35 miljoen jaar geleden is ontstaan door de inslag van een meteoriet van een paar kilometer in doorsnede. De krater ligt onder het zuidelijke deel van de Chesapeake Baai, tussen Washington en Norfolk. Hij kwam aan het licht na een analyse van seismische metingen, mede verricht in het kader van de opsporing van aardolie en aardgas.

Al in de jaren vijftig waren er aanwijzingen dat de diepere afzettingsgesteenten in de bodem van het westelijke deel van de Chesapeake Baai waren verstoord. Dit werd in de jaren tachtig bevestigd door middel van boringen. Men vond toen onder andere een 60 meter dikke laag, het Exmore Bed geheten, van volkomen verbrijzeld gesteente. Met behulp van microfossielen kon men aantonen dat de verstoring van het gesteente ongeveer 35 miljoen jaar geleden had plaatsgevonden.

Drie jaar geleden vonden onderzoekers van de U.S. Geological Survey in Woods Hole in deze gesteenten mineralen die als gevolg van een schokgolf waren veranderd (schokmetamorfose). Dit wees op de gevolgen van de inslag van een groot object. En nu zouden deze onderzoekers de krater zelf hebben gevonden. In het augustusnummer van Geology presenteren zij analyses van seismische metingen, die de aanwezigheid van een ondergrondse kraterrand zouden verraden. Precies het centrum er van bevindt zich een kleinere ring. Zo'n dubbele ringstructuur komt bij verschillende inslagkraters voor, zoals bij de beroemde Rieskrater in het zuiden van Duitsland.

In het afgelopen decennium zijn al verschillende meteorietkraters met behulp van seismisch onderzoek ontdekt. De onderzoekers denken dat de Chesapeake-krater een rol heeft gespeeld in het ontstaan van rivierdalen, die uiteindelijk geheel volliepen en zo de huidige baai deden ontstaan. Andere sporen van de inslag zouden de glasachtige stenen (tektieten) kunnen zijn, die verspreid liggen over een 9 miljoen vierkante kilometer groot gebied in het zuidoosten van de Verenigde Staten, de Golf van Mexico en de Caribische Zee. Mogelijk houdt ook het uitsterven van vijf soorten microplankton verband met de naweeën van deze meteorietinslag.