Koekjesinpakker

Onlangs was het dan zover: ik werd herkeurd in het kader van de nieuwe WAO-regeling. Eerst een gesprek met de arts, daarna met de arbeidsdeskundige. De uitslag? Goedgekeurd natuurlijk, bijna iedereen wordt tegenwoordig geheel of gedeeltelijk goedgekeurd. Voorlopig alleen voor halve dagen. Vanwege mijn kwaal, een chronische hoofdpijn, krijg ik van de GAK-arts een paar maanden respijt om aan mijn toekomstige functie te wennen. Een nieuwe functie, want volgens de computer is mijn restcapaciteit niet voldoende om ooit nog op het niveau van mijn opleiding, ik ben meester in de rechten, te functioneren.

De computer heeft een uitdraai gemaakt met daarop een lijst van beroepen waarvoor hij me nog wèl geschikt acht. Bovenaan staat koekjesinpakker. Daarna volgt chocolaatjesinpakker. Lange leve de variatie, zal ik maar zeggen. Mogelijkheid drie is 'bestuccer'. Bestuccen is lopende bandwerk in een computerfabriek. Nog een carrièremogelijkheid: bloemenbinder op de sociale werkplaats. Niet de computer, maar de arbeidsdeskundige wijst me daarop. Vergeleken bij hem is de computer dus nog tamelijk lyrisch over mijn restcapaciteit. Om te voorkomen dat de arbeidsdeskundige tijdens het gesprek stiekem in mijn medisch dossier noteert 'let op, de cliënt is brutaal en agressief en lijdt aan een meerderwaardigheidscomplex' prostesteer ik niet tegen zijn ontstellend beledigende inschatting van mijn restcapaciteit.

Ik kijk wel uit. Ik heb allang begrepen dat dit emotieloze computerkabinet tot alles in staat is. Het is in ieder geval vastbesloten om het gevoel van eigenwaarde van langdurig werkloze en ex-arbeidsongeschikte academici en hbo'ers totaal af te breken. Het venijn schuilt 'm er vooral in, dat net wordt gedaan alsof allerlei nieuwe maatregelen bedoeld zijn om te stimuleren. Nou, ik ben misschien de domste jurist ter wereld, maar ik kan echt nog wel het onderscheid maken tussen iemand die je aan een koekje probeert te helpen en iemand die probeert je tussen koekjes te begraven.

Kortom, ik ga uiteraard iets voor mezelf beginnen. Dat is de enige uitweg. Geld heb ik niet, belangrijke relaties evenmin. Ondernemerskwaliteiten bezit ik niet. Aan een goede gezondheid ontbreekt het me al evenzeer en een gat in de markt heb ik nog niet kunnen ontdekken. Toch ga ik voor mezelf beginnnen. Ik zal wel moeten. Anders luidt mijn eindbestemming vroeg of laat: de koekjesfabriek. Van jurist tot koekjesinpakker. Nederland veramerikaanst, maar helaas op de verkeerde manier.