Het salaris van Gullit

Over Ruud Gullit is de afgelopen tijd veel te veel gezegd en geschreven. Toch ben ik voldoende getergd om mijn mening hierover te ventileren. Ruud is (was) een vriendelijk jongmens, toevallig gezegend met een enorm voetbaltalent. Daar verdient hij ook enorme bedragen mee, dus dat wordt aardig beloond. Voetballers (ook Ruud) dienen zich echter te realiseren dat hun raison d'etre bestaat uit de voetballiefhebber. Dit zijn immers de mensen die uiteindelijk de salarissen van onze sterren betalen. Door de belangstelling van de consument wordt het voor sponsors aantrekkelijk in de buidel te tasten, voor de televisie aantrekkelijk om uit te zenden et cetera. Zonder publieke belangstelling geen topsalarissen. Zo simpel is dat, korfballers weten daar alles van.

Het komt erop neer dat als de voetballiefhebber zegt 'spring', dat Ruud moet springen en niet moet gaan zeuren waarom hij moet springen. Dit geldt ook voor opdrachten van de bondscoach, die wij als een vertegenwoordiger van de voetballiefhebber kunnen zien. De voetballiefhebber is de werkgever van Ruud en niet andersom. Het fluitconcert tijdens Ajax-AC Milaan is de enige manier waarop mensen die botweg bekocht zijn hun ongenoegen kunnen uiten. Want Ruud geeft zijn salaris niet terug.