De prijs van het leven

Het is juist, dat het uitgavenpatroon na de pensionering verandert (Gezin in Zaken, NRC Handelsblad van 17 september), maar helaas slechts in kwalitatieve en niet in kwantitatieve zin, zoals vele jongeren denken.

De directiekostuums op maat behoeven inderdaad geen verdere aanvulling maar je moet vooral als oudere ervoor zorgen er netjes bij te lopen. De oude pakken kun je niet meer dragen, je figuur verandert, je echtgenote wil wel degelijk met de mode meedoen. Je moet de auto aanhouden, er wordt door minder wordende mobiliteit meer gereden dan vroeger. Er komen steeds meer kleinkinderen-spaarboekjes, cadeaus bij verjaardagen et cetera. En wat te zeggen van de oplopende ziektekosten, die door de verzekering niet worden vergoed, zoals tandarts, bril en een aantal hulpmiddelen? De vakanties worden aanzienlijk duurder. Nam je vrouw vroeger genoegen met een eenvoudige hotelkamer -je was tenslotte jong - vandaag willen zij en jij zelf ook toch niet veel minder comfort hebben dan je thuis gewend bent. Dit zijn maar enkele voorbeelden.

Sinds jaar en dag wordt door mij een kasboek bijgehouden. Tien jaar na mijn pensionering zijn mijn uitgaven ten minste zo hoog als tijdens mijn actieve periode. “Het scheelt allemaal”, zegt u. Ja misschien als je 90 bent, maar voorlopig merk ik er niets van.