Sores Feyenoord liggen vooral binnen de lijnen; Vriendenploeg doorstaat de tand des tijds maar moeizaam

ROTTERDAM, 26 SEPT. Het lek leek boven water. Na de gemakkelijke zege in Heerenveen verstomden de geruchten over ruzie of onenigheid. Bij Feyenoord zouden de neuzen sinds afgelopen woensdag weer in dezelfde richting staan, meenden de Rotterdammers. Alleen de benen werken niet altijd mee, bleek gisteren tegen Willem II. De 2-0 nederlaag toonde aan dat een gebrek aan individuele voetbalkwaliteiten misschien wel net zo'n groot probleem is als een kibbelende spelersgroep.

De sores bij Feyenoord liggen vooral binnen de lijnen. Als de tegenstander rustig afwacht en weinig ruimte biedt, dan is het Rotterdamse aanvalsspel gemakkelijk te ontregelen. Tegen Heerenveen kreeg de bekerwinnaar vrije doorgang naar het doel van de tegenstander. Tegen Willem II was er geen doorkomen aan voor de fantasieloze spitsen Kiprich en Van Loen. Alleen Blinker onttrok zich aan de malaise, maar zijn individuele acties stierven in de armen van doelman Jansen.

Andere technische spelers als Taument en Larsson bleven tegen Willem II langs de kant. Taument moet nog steeds boeten voor een zwakke competitiestart. De rechtsbuiten mocht na rust invallen, maar hij wist het mogelijke ongelijk van zijn trainer nog niet aan te tonen. Van Hanegems beslissing om Larsson buiten de ploeg te laten was op zijn minst omstreden. Hij werd door zijn trainer gespaard voor het duel tegen Vilnius, de Europa-Cuptegenstander van aanstaande donderdag. Omdat Van Loen voor dat duel geschorst is, kreeg zijn logische vervanger Larsson vrij voor het competitiewedstrijd tegen Willem II.

De Zweedse international heeft al twee jaar geen langdurige vakantie gehad. In de zomer van '93 speelde hij met Helsingborg in de vaderlandse competitie, drie maanden geleden was hij op het WK vaste invaller van het nationale team. Voor de microfoon ontkende Van Hanegem onnodig veel risico te hebben genomen door Larsson niet op te stellen. “Dat is achteraf praten. Hij is natuurlijk wel iemand die diepte in het spel brengt, hetgeen we nu misten.” Op weg naar huis heeft de geplaagde trainer zich ongetwijfeld afgevraagd of de gok inderdaad niet veel te groot was. Waarom je uitblinker sparen voor een Cupduel tegen de nummer twee van Litouwen? Willem II is op papier een veel sterkere tegenstander.

Larsson had de snipperdag dankbaar aangegrepen. “De trainer zei dat ik rust kreeg en ik was het daar eigenlijk wel mee eens. Ik wil donderdag graag fit zijn.” Tegen Heerenveen bleek zijn waarde voor Feyenoord. Hij speelde als een veredelde schaduwspits, vlak achter baanbreker Van Loen. Het leek een gouden greep, Larsson als aanvallende middenvelder. Zeker wanneer je het weinig offensieve middenveld van Feyenoord in ogenschouw neemt. Bosz, Scholten en zelfs Van Bronckhorst vertonen zich relatief weinig in het vijandelijke doelgebied.

Van Bronckhorst is het zondagskind van Feyenoord. De plaatsvervanger van de gepasseerde Witschge is afkomstig uit de jeugdopleiding, die de laatste jaren fel bekritiseerd wordt. Waar blijft de eigen kweek? Toen enkele talentvolle junioren afgelopen zomer de overstap maakten naar de veel betere Ajax-school, heerste er bijna een paniekstemming in Rotterdam-Zuid. Directeur Libregts verwees naar de beginjaren tachtig, toen Feyenoord bescheiden talenten als Wijnstekers, Troost en Duut kon opstellen. Maar de toenmalige trainer vergat erbij te zeggen dat niet de eigen kweek maar de dure aankopen Cruijff en Gullit Feyenoord destijds aan de landstitel hadden geholpen.

In zijn nieuwe functie zou Libregts tien jaar later, bij gebrek aan eigen voetbaltalent, opnieuw hebben aangedrongen op versterkingen van buitenaf. En Van Hanegem zou die suggestie achteloos hebben weggewimpeld. Onder het mom: mijn spelers moeten eerst een vedette verdienen. De gedachtenkronkel van de Kromme leidt soms tot aardige discussies, maar waarom vraagt hij niet om een creatieve middenvelder of een gemakkelijk scorende spits? Tegen Willem II bleek alleen libero De Wolf te voldoen als centrale speler. Van hem moest de lange bal komen, hoewel deze rots in de branding toch niet doorgaat voor een spelverdeler.

De Wolf is de aanvoerder van een vriendenclub die de tand des tijds maar moeizaam doorstaat. Feyenoord speelt al drie seizoenen in dezelfde samenstelling, met Larsson als enige nieuwkomer. De vaste patronen lijken vastgeroest, het enthousiasme is tanende. De vraag is hoe lang Feyenoord een duurbetaalde vedette buiten de deur wil houden. Het Rotterdamse publiek is trouw en al gauw tevreden, maar het verlangt ongetwijfeld opnieuw een trofee in de prijzenkast. De landstitel is met het huidige spelersmateriaal vermoedelijk niet haalbaar. En de nationale beker is en blijft een troostprijs voor een illustere club met een schitterend stadion.