Loeien

Ik zeg: “Cees, vertel eens wat over het loeien van koeien.”

Hij zit, net klaar met melken, achter een kop koffie en een stapel boterhammen, precies zoals verleden week. Het loeien, dat alsof het zo georganiseerd is tot de keuken begint door te dringen, komt toevallig van de overkant.

Een eindje verderop zit een veehandelaar. Die koopt een stel beesten op en zet ze in de vetwei. Wordt er nou eentje tochtig, dan gaat ze om een stier staan roepen, dat jankende geschreeuw waar maar geen eind aan komt. Soms erger je je eraan, soms hoor je het geeneens.

Wat zijn eigen koeien betreft - het kan gebeuren dat je ze op een stuk gras hebt staan en dat jij denkt: dat kan nog wel een dagje, laat ze dat maar lekker schoon eten, en dat zij daar anders over denken, dat ze eruit willen. Dan kun je je maar beter gedekt houden. Als ze je dan op de trekker zien zitten of over de werf lopen... loeien!

Of in het voorjaar, als ze nog op stal staan, dat je uit je slaap wordt gehaald. Dan heeft er eentje gekalfd. Cees z'n blaarkoppen kalven nogal makkelijk, er zijn erbij die het best alleen afkunnen. Maar dan ligt dat kalf erachter en die koe wil zich omdraaien om het af te likken en dat gaat niet, ze staat aangebonden... loeien!

Maar waar het over gaat als ze middenin de polder een tijdje tegen elkáár gaan staan loeien - geen idee.