'Lever', roept het publiek. Ahoy' in zevende ronde al in kampioenssfeer. ('Kom hier, dan maak ik het af')

ROTTERDAM, 26 SEPT. De platinablonde ronde-Miss heeft geluk gehad. Het wereldtitelgevecht tussen Regilio Tuur en Eugene Speed had ook in de eerste drie minuten beslecht kunnen zijn. Dan was zij er met haar cijferbordjes niet aan te pas gekomen en hadden miljoenen televisiekijkers over de hele wereld van haar bestaan geen weet gehad. Nu mocht ze twaalf ronden aankondigen. Ze deed het “professioneel” en “heel correct”, zegt vlaggen-dame Mirjam Verbeek (35). Verder laat ze zich er niet over uit. Meestal is zij de ronde-Miss. Tuur is al een beetje aan haar gewend. Waarom de Engelse organisatie dus per se een vreemde moest aanwijzen, begrijpt ze niet.

Om zeven uur aan het begin van de boksgala-avond in Ahoy' zijn alleen de goedkope plaaten bezet. Bovenin de nok zit een groepje jongens met breedgeschouderde jasjes. Vijftig gulden hebben ze voor hun plaats betaald. Ze knikken naar beneden, naar de nog lege stoelen rondom de ring van vijfhonderd gulden per plaats. “Daar komen de vrijkaarten”, zeggen ze. “De mensen uit de zakenwereld, als je begrijpt wat ik bedoel.” Of ze zelf ook boksen? “Kun je dat niet zien dan?”, zegt een van hen en wijst op zijn neus.

Het is al bijna negen uur als mode-koning Theo Sijthoff naar zijn plaats bij de ring schuift, met rode hoed en de duimen achter zijn bretels. Ex-bokser Arnold Vanderlijde klopt op schouders, Tuurs vriendin schudt haar blonde haren. Een groepje mannen met felgekleurde blazers en sjokertjes rookt sigaren en de cameramannen van FilmNet nemen hun plaats in. Een groothandelaar in exotisch fruit meldt “dat nu op het andere net Sophia Loren en Liz Taylor zijn”.

Dan doven de lichten. Het wereldtitelgevecht kan beginnen. Of toch niet. Loting heeft bepaald dat Speed als eerste op moet. Zeer tegen de zin in van de Amerikaanse bokser, die daarom tien minuten op zich laat wachten. Het publiek loeit als hij eindelijk in de volgspot opduikt. Dan verschijnt in de andere hoek van de zaal de Nederlandse vlag. “Tuur, Tuur, Tuur”, scandeert het publiek. Met opgeheven armen dribbelt hij achter de Nederlandse vlag over de loopplank. Even gaat het mis bij de ceremonie. Bij het Amerikaanse volkslied is het Nederlandse vlag die de vlaggendame omhoog houdt. Het duurt even voordat ze het door heeft. “Ik wist niet welk volkslied ze speelden”, zou ze later zeggen. “Ik was ook zo nerveus.” De gong gaat en Tuurs rechterarm schiet naar voren. Het publiek doet mee in de stoelen. Af en toe komen ze met maaiende armen overeind. Opgerolde programmaboekjes worden in de lucht gestoten. Al na de zevende ronde zingt de zaal dat 'ze' kampioen worden. “TUURlijk.” Te lang al hadden ze stilgezeten. Het voorgaande gevecht tussen de Brabander Eddie Smulders en de Rus Dretsjviannikov was na de eerste ronde geeindigd in een technische knock-out en daarvoor waren ze niet gekomen “om bloed te zien”? “Lever”, roept de zaal. Of: “Handdoek.” En: “Kom hier, dan maak ik het af”. Zwaarvedergewicht Tuur, die zo vriendelijk is voor kinderen, bloedt aan zijn linkerslaap. In de elfde ronde wankelt hij even, maar de eindgong komt op tijd. Het publiek springt omhoog en twijfelt geen seconde: Regilio Tuur is wereldkampioen. Trainers en verzorgers duiken door de touwen om hun kampioen te omhelzen. De scheidsrechter heeft zich dan al losgemaakt uit de kluwen lichamen. Even iets anders aantrekken, zegt hij bij de deelnemersuitgang. Zijn lichtblauwe hemd zit onder de rode vlekken.

Moeder Tuur trekt haar jongste zoon Martin de ring in. Zonder te bewegen had hij al die tijd het gevecht gevolgd, de armen achter zijn hoofd. “Regilio redt het wel als hij verliest”, had hij gezegd. “Maar voor mij is het moeilijker.” Hij kent nogal veel mensen op straat. “Die waren dan lullig gaan doen, weet je.”