Goed gedaan Michaël

In zijn Literaire Salon treft Michaël Zeeman de juiste toon. Hij stelt zich als gespreksleider bescheiden op en zo hoort het ook want de schrijvers zijn de hoofdpersonen. Dat zij hem als een kleine jongen zouden behandelen, zoals Max Pam in zijn column van 16 september suggereert, is onzin. Maar Max Pam houdt meer van de aanpak van de arrogante Adriaan van Dis die zelf de schrijvers als kleine jongens een voor een binnenroept om ze aan zijn tafeltje als een schoolmeester te overhoren en aan de tand te voelen of ze hun huiswerk wel goed gedaan hebben.

Is Zeeman te ernstig? Bij Van Dis heb ik inderdaad een paar keer heel hard gelachen, namelijk als een gesprekspartner zijn vlegelachtige gedrag niet pikte en hem flink de oren waste. Nu vindt Pam het nodig om Zeeman als een kleine jongen toe te spreken en hem daarbij de grond in te stampen. Als zijn neerbuigend-vaderlijke adviezen goed bedoeld waren geweest, had hij die onder vier ogen gegeven en niet in een open brief geventileerd.