Huggy Bear speelt in A'dam voor het laatst punksongs; Relmeiden tegen 'boring boy rock'

Voor de Engelse popgroep Huggy Bear is vrijheid belangrijker dan een groot publiek. De groep, die vanavond optreedt in de Amsterdamse Arena, maakt een laatste tournee, om zichzelf daarna 'uit liefde voor de muziek' op te heffen.

Huggy Bear, met in het voorprogramma de Dog Faced Hermans, treedt vanavond om 22 uur op in de Arena, Amsterdam. Telefoon: 020-6947444.

“Heb je ook nog betere vragen?” vraagt Karen vriendelijk. “Of wil je het alleen maar hebben over onze nieuwe cd en wat we gaan doen als de band is opgeheven?” Ik zit aan de telefoon met de vier leden van de Engelse groep Huggy Bear tegelijk. Huggy Bear staat bekend om haar dwarse gedrag jegens de pers. De meeste vragen vinden ze boring en een belediging voor waar het werkelijk om gaat: hun hartstochtelijke liefde voor muziek.

De tournee, die Huggy Bear vanavond in het Amsterdamse Arena brengt, is de laatste, want juist om die 'liefde voor muziek' wordt de band binnenkort opgeheven. De groep heeft drie jaar bestaan en bereikt wat ze voor ogen had; een beperkt maar trouw publiek voor hun anarchistische punksongs. Als Huggy Bear een 'grote' band zou worden, zouden de bandleden niet meer zelf alle touwtjes in handen kunnen houden.

En omdat àlle bandleden in dezelfde mate de touwtjes in handen willen hebben, is dit telefoongesprek uitermate chaotisch. Mijn vragen worden aan alle betrokkenen voorgelegd, en voor het antwoord komt steeds één van de drie meisjes of de enige jongen, zanger/trompettist Chris, aan de lijn. Gitariste Jo roept in de hoorn dat ze echt niet speciaal hun best doen het moeilijk voor me te maken. Chris neemt de telefoon van haar over en legt uit hoe een interview dient te verlopen: er moeten vragen worden gesteld die de persoonlijkheid van de band onthullen.

Een aspect van de persoonlijkheid van Huggy Bear is de betrokkenheid bij Riot Grrrl, uit te spreken als 'Riot Girl': 'relmeiden'. Deze beweging komt oorspronkelijk uit Amerika, waar meisjesgroepen als Bikini Kill en 7 Year Bitch onder dezelfde vlag actief zijn. Bassiste Nicky zegt over het idee achter Riot Grrrl: “Het is een reactie op de steeds maar voortbestaande situatie dat jongens altijd alle oefenruimtes krijgen, dat alleen jongens serieus genomen worden als het gaat om zaken doen, dat je bij concerten altijd meisjes ziet staan die de jassen van hun vriendjes vasthouden die gaan stagediven. Het is het vrouwelijke antwoord op de hegemonie van de 'boring boy rock'.”

Chris komt aan de telefoon om toe te lichten waarom hij als jongen in een vrouwenband zit. “Ik heb altijd gevonden dat meisjes meer toegewijd zijn aan hun kunst dan jongens. En ze hebben minder dan jongens de neiging een cultus rond de eigen persoon te creëren. Meisjes propageren liever ideeën dan zichzelf.”

Om hun ideeën de wereld in te sturen en van andermans ideeën kennis te nemen, heeft Huggy Bear een comunicatienetwerk opgezet. En wel per post. Iedereen die zich betrokken voelt bij Riot Grrrl stuurt elkaar nieuwsbrieven en fanzines - primitieve tijdschriftjes met informatie, tekeningen en meningen. Karen zegt hierover: “Overal vandaan krijgen we fanzines van mensen die hun ideeën kwijt willen en van ons iets willen horen over het leven. Vooral veel van vrouwen. Meisjes willen niet meer wachten tot ze 40 zijn om er achter te komen wat ze gemist hebben.” Karen vraagt dringend of ik het postbusnummer bij het artikel kan vermelden; P.O.Box 357 Londen SE19 1AD (internationale antwoordcoupon bijsluiten - reactie gegarandeerd).

Over de girl/ boy-verhoudingen gaan ook de nummers van Huggy Bear, zoals het opwindende Her Jazz (op de cd Taking The Rough With The Smooch). Soms schreeuwend en soms op zijn nuffig Engels' wordt melding gemaakt van de 'boy/ girl revolution': 'This is happening without your permission/ the arrival of a new renegade/ girl-boy hyper-nation.'

“We schrijven over de manier waarop we ons leven leiden,” zegt Chris. “Iedereen zoekt naar kleine momenten van vrijheid. Maar je moet altijd rekening houden met regels en decorum. Die vrijheid die we soms ervaren door muziek te maken proberen we in woorden te vatten. Nee, ik kan daar geen concreet voorbeeld van geven. Maar ieder woord heeft voor ons een betekenis, en allemaal dragen ze bij aan het eindresultaat.”

Chris kan wel voorbeelden geven van woorden die nooit in hun teksten zullen voorkomen: taboe-woorden zijn: 'sugar', 'candy' en 'feminism'. Want, zoals Chris uitlegt, 'suiker' en 'snoep' zijn besmet door hun geschiedenis als metafoor voor drugs of seks. En een woord als 'feminisme' is verpest door iedereen die het op laatdunkende manier gebruikt.

“Dat woord betekent voor ons iets waar we hartstochtelijk in geloven,” zegt Chris. “Feminisme probeert de heersende opvattingen te heroverwegen, en allerlei dingen om te gooien. Het is verfrissend voor de manier waarop je denkt je leven te moeten leven.” En juist voordat de hoorn uit zijn handen wordt getrokken door Karen, benadrukt hij het nog een keer: “Feminisme is Vrijheid!”.