Eu

“Bestaande toestand: Gevoelig; heeft behoefte aan een esthetisch milieu of een partner die even gevoelig en begrijpend is en met wie hij een verhouding heeft van warme intimiteit.

Spanningsbronnen: De hardnekkigheid en wilskracht die nodig zijn om bestaande moeilijkheden aan te kunnen zijn verzwakt. Voelt zich te zwaar belast, ......''

Hij had me, het is nu 17 jaar geleden, een aantal gekleurde kaartjes laten rangschikken en maakte aan de hand daarvan een analyse van mijn persoon, die zó begon. Ik was een neuroot vol frustraties.

De vijftienjarige psycholoog uit 4 atheneum was een merkwaardig mens. Soms lette hij op, stelde dan scherpe vragen, niet bedoeld om de schoolkennis te begrijpen maar om deze uit te breiden en aan te laten sluiten bij zijn wilde fantasie. Heel vaak had hij hoofdpijn, en vroeg hij met grote hoffelijkheid toestemming de les met het hoofd tussen zijn armen op de tafel liggend bij te wonen. Hij is de enige leerling die daar toen en later ooit toestemming voor kreeg.

Van collega's hoorde ik wilde verhalen over deze aardige jongen, een mager sprot met wijd opengesperde bruine ogen. Er was geen land mee te bezeilen, vond men. Hij botste met iedereen en werd er talloze malen uitgestuurd. Thuis knalde het ook. Later vertelde hij dat het allemaal nog veel erger was dan ik toen wist. Van de dakrand hangen van de sporthal en zien, wie dat het langste volhoudt, zulke spelletjes.

Maar ik discussieerde met hem over de I Tjing, Zen-boeddhisme en yoga. Hij wilde “kankerarts” worden. Moeizaam worstelde hij zich door het vwo, een school niet geschikt voor creatieve intelligente geesten als de zijne.

Ook na dat ene jaar bij mij in de klas hielden we contact. Hij werd arts, en vond een partner. Onze vriendschap werd volwassen. Als we elkaar aan derden voorstellen, voegen we toe “hij zat bij me in de klas” of “ik had les van hem”, maar we zijn verder, zo veel verder dat deze toevoeging voor mij afbreuk doet aan het gevoel van eer dat ik ontleen aan zijn vriendschap. Hij stichtte een gezin en begon een homeopathische praktijk. Hij zocht en vond een wetenschappelijk waanzinnig verdund medicijn voor mij tegen alle kwalen, dat werkt. Ondertussen droomde hij van de verte, ondanks tochten naar de stages in merkwaardige delen van deze aardbol.

Hij heeft een onvergelijkelijk vermogen om dingen te ondernemen waar geen mens van droomt. Hij nam me mee naar een popconcert waar ik te oud, een restaurant waar ik te gierig en een bergtocht waar ik te bang voor was. De foto waarop ik ernstig kijkend naast een gletsjerspsleet sta, bewaar ik als een schat. Daar weigerde ik verder te gaan, in die mist. Nee, de Ararat zijn we nog niet op geweest, zoals hij voorstelde, maar hij heeft me kort geleden de Kilimanjaro in het vooruitzicht gesteld. Hij stelt geen grenzen aan zijn activiteiten: rotsklimmen, een studie Arabisch, wetenschappelijk onderzoek naar medische astrologie, wijn proeven. En nog steeds woeste conflicten met de wereld, ook met mij.

Hij is weg. Op 6 september kwam een oude wens in vervulling en stapte hij met vrouw en twee kinderen in het vliegtuig om het (allopathisch) Andara hospital in de Caprivi-strip, Namibië, te gaan runnen. Eugêne wordt door zijn familie Eu genoemd, een naam als een schreeuw. Dat past bij hem. Ik durfde hem nooit zo te noemen, maar nu dan toch: “Eu, tot ziens, het ga je goed”.

Voor een echoscoop en andere materialen in het Andara hospital kan geld overgemaakt worden naar de Stichting C.O.V., Cadier en Keer, bankrekening 109907000 onder vermelding van 'Gezondheidszorg project Andara'.