Een melkmepper uit Japan

Winkels liggen vol 'handige' en 'onmisbare' artikelen; soms volmaakt vormgegeven, maar volstrekt onbruikbaar. Soms zeer praktisch, maar wanstaltig van uiterlijk. Soms geen van beide of alles tegelijk. Het ding op zijn waarde getest.

Na een geslaagd, zelfgekookt diner horen de gasten koffie te krijgen. Voor wie wil met een schuimkop van gekookte melk, zo stevig geklopt dat de suiker er even op rust voor hij in de koffie zinkt.

Mensen zonder een espresso-apparaat met stoomstaafje kloppen zich een handkramp met de garde voor een representatief beetje melk. Om daarna, nog voor de kopjes de eetkamer hebben bereikt, de grove bubbels schuimmelk te zien veranderen in een schamel sopje waar de lichtbruine kleur van koffie-verkeerd doorheen schemert. Geen gast zal er iets van zeggen. Maar toch.

Geen enkele garde is in staat goed schuim te kloppen, zegt de verkoper van Het Kookpunt, een Rotterdamse winkel gespecialiseerd in kookgerei. Hij heeft gardes van tweehonderd gulden, en swizzle-sticks die je, alsof je op prehistorische wijze met stokjes vuur maakt, tussen de handen rolt, en vierkante kloppers die ook “de hoekjes van de pan bereiken”, maar niets van de afdeling gardes helpt de schuimliefhebber met moede polsen uit de nood.

De oplossing ligt tussen de zeven en de schuimspanen - Voor het kloppen van melk blijkt de zogeheten Japanse melkmepper uitstekend dienst te doen. Het is een groot uitgevallen, plat theezeefje van fijn gaas. In het geboorteland van de melkmepper schept men er vis mee uit bouillon.

Japanners drinken nauwelijks koffie met melk wegens de balans tussen yin en yang, weet de verkoper. Hij verkoopt tachtig melkmeppers per maand. Het ding kost 12,50, een koopje vergeleken met de voordeligste klopper in deze winkel, een Franse garde van bijna dertig gulden.

De naam zegt het al. Je moet met het zeefje op de melk slaan. Zo komt de lucht uit de mazen in de melk, als je tenminste niet te hard slaat want dan zit het hele fornuis onder de melk. Helaas ligt het handvat, een dunne staaldraad, net zo onprettig in de hand als de oude garde. Ondanks dat is snel duidelijk dat kloppen verleden tijd is. Voortaan wordt er gemept.

Want ver voor het kookpunt verandert de mepper het grootste deel van de melk in compact kwaliteitsschuim. Met het ding wordt de uit minuscule luchtbelletjes bestaande substantie in de koffie gevleid. Afgedroogd is de mepper een strooizeefje voor een waasje cacao-poeder op het perfect gevormde puntje van het schuim. De suiker zakt bijna wellustig de opgeklopte wolk melk binnen: koffie met het uiterlijk van cappuccino uit het grand café.

Terwijl het ding de ultieme test doorstaat - moeilijker op te kloppen magere melk geeft hetzelfde resultaat - wacht het eerste experiment op consumptie. De schuimkop is nog steeds niet ingezakt. Het ding doet perfect datgene waar het nooit voor is bedoeld.