Pointeloze verhalen vertellen met een biertje er bij

Voorstelling: Frozen Froglegs van en door Peer Mascini. Gezien: Amsterdam, Stadsschouwburg, Bovenzaal. Aldaar t/m 2 okt.

De plaats is een café, waarschijnlijk in de omgeving van het Amsterdamse Leidseplein. Het is al wat later en een allengs aangegroeid gezelschap heeft de slappe lach. Dat komt door één man. Peer Mascini heet hij. Hij is een acteur, dat weet iedereen die om hem heen staat. Hij speelde bij Hauser Orkater en in een handvol Nederlandse speelfilms. Niemand herinnert zich die rollen precies. Ze waren niet zo groot, meer typetjes dan karakters, maar ze werden met verve neergezet. Mascini heeft een mooie, wendbare stem en dat weet hij. Met luide, nadrukkelijk gearticuleerde woorden vertelt hij en als het zo uitkomt speelt hij vlotjes een figuur na. Over vroeger gaat het, toen hij een jongetje was - 'katholieke jeugd, je kent het wel' - over familieleden en priesters, over een vlo uit het vlooienspel als speel-hostie, over de eerste keer gemengd zwemmen. En voort gaat het. Over zijn desastreuze auditie bij de Toneelschool, over zijn hilarische avonturen als jong acteur, onder de hoede van inmiddels dode of heel oude collega's. Zijn toehoorders bestellen nog een rondje en komen niet meer bij. Onbetaalbaar. “Dàt moet je nou eens op het toneel doen, Peer” zeggen ze.

En dus maakt Peer Mascini de voorstelling Frozen Froglegs. De cafévrienden komen naar de première en liggen weer in een deuk. Menig ander wordt wat zenuwachtig.

Mascini liet zich noch door een tekstschrijver noch door een regisseur bijstaan en dat leidde tot druk, overdreven gedoe in een even overladen als zelfgenoegzame solo-voorstelling, die nog altijd meer in de kroeg past dan op het toneel. Mascini drinkt er zelfs een biertje bij.

Er is een vage raamvertelling waarin Mascini de presentator speelt van een mislukkende talkshow, maar die opzet verdwijnt al snel achter het genot dat hij schept in de eigen typetjes. Wat overblijft is een golf van pointeloze verhalen, enthousiast uitgebeeld maar zonder variatie ten beste gegeven en van het soort dat al heel veel vaker werd verteld. Zo'n katholieke jeugd, met de in die verhalen gebruikelijke geile benadering door een hitsige priester ('overduidelijk nu zonder zwembroek'), we weten het wel. En hun ijdele acteurshistorietjes houden ze maar voor zichzelf, die toneelspelers. Zeker als dat gedoe uitdraait op een gratuite verwijzing naar het afgrijselijke lot dat de ter dood veroordeelde Nederlandse zakenman Van Damme wacht, in een gevangenis in Singapore, ver verwijderd van het warme Leidseplein.