Neon van Nauman (1)

Met stijgende verbazing heb ik het artikel over de neonsculptuur van Nauman in NRC Handelsblad van 13 september gelezen.

Waarom is dit kunst? Het boeit niet, intrigeert niet, fascineert niet, ontroert niet, shockeert eigenlijk niet eens. Ik ben niet tegen seksuele toespelingen in de kunst, maar daarbij gaat het dan toch om de emoties: wellust bij de faun, afkeer of ontzetting bij de nymf, verrukking bij de jonge herder, behaagzucht bij het herderinnetje... Nauman heeft seks gereduceerd tot iets materialistisch, mechanisch, commercieels, ontdaan van alle gevoel en spontaniteit: Om 10 uur gaan de lichtjes aan, om 5 uur gaan de lichtjes uit en de bezoekers zijn er na één keer op uitgekeken.

Ik moet nog ergens een tekening hebben van Walt Disney's Sneeuwwitje en de zeven dwergen. Van die kabouters maak ik zeven flinke triplex figuren en ik groepeer ze - vóór januari - tot een evenwichtig geheel. Iedereen kan zich verheugen, dat Happy zo'n vrolijk ventje is, zich ergeren aan Grumpy, die echt niets leuk wil vinden, meelij hebben met het achterblijvertje, dat niet alleen een onnozel koppie heeft maar ook een uiterst onnozel gewaad. Dan heeft Fuchs zijn zeven Amerikaanse poppetjes, maar ik denk, dat de kabouters, hoewel geen kunst met een grote K, meer zullen ontroeren dan die zeven neukende robotjes. Bovendien bespaart het Museum zich ten eerste ƒ 800.000 aanschafkosten en ten tweede ƒ 500.000 reparatiekosten, als straks een 'idioot' ze uit ergernis kapotgegooid heeft.