Vuurspuwer: evocatieve monoloog

Voorstelling: Vuurspuwer door Theater Close Up. Gezien: 15/9. Te zien: 12/11 Akademietheater Utrecht en 26/11 Provadja Alkmaar.

Een grijze cel. Op een brits ligt een man onder een grauwe deken. Hoewel we hem niet zien praten horen we zijn stem, door geluidboxen versterkt. Vuurspuwer, een solovoorstelling gebaseerd op het verhaal 'Herostratos' uit Jean-Paul Sartres bundel De Muur, wordt gepresenteerd als een monologue interieur.

Terwijl we zien hoe de in smetteloos wit geklede acteur Vefa Öcals na een poosje opstaat, zich een paar maal opdrukt en door zijn cel ijsbeert, luisteren we naar zijn rustige stem die het verhaal vertelt van Johan Fischer.

Johan Fischer is een kantoorklerk die zich het liefst terugtrekt op zijn kamer op de vierde etage vanwaar hij neerkijkt op de mensen beneden in de straat. Hij houdt niet van mensen. Hij heeft zelfs zo'n hekel aan ze dat hij onweerstaanbare zin krijgt er een paar te vermoorden. Omdat hij zes patronen in zijn revolver heeft besluit hij er zes neer te schieten. Op die manier hoopt hij dat zijn naam zal blijven voortleven, net als die van Herostratos, de marktkoopman die 2000 jaar geleden de tempel van Artemis in brand stak en daarmee de geschiedenisboeken haalde.

Fischer beraamt zijn plan zorgvuldig, maar de aanblik van de gevangene in zijn cel verraadt al dat het uiteindelijk toch misgaat. Het is alsof hij daar, al knijpers makend, in gedachten alles nog eens beleeft. En de toeschouwer met hem.

Een belangrijke rol speelt daarbij de muziek die voortdurend op de achtergrond klinkt, dreigend, snerpend en ijselijk. Suggestief zijn ook de steeds veranderende belichting en de mechanisch verplaatsbare celwanden die op een bepaald ogenblik letterlijk op de panische Fischer afkomen. Zo heeft regisseur Wim Meuwissen met eenvoudige middelen een kleine maar evocatieve voorstelling gemaakt die het publiek moeiteloos binnenvoert in de denkwereld van de hoofdpersoon.