Krekel en vriend mier

Kinderoorstelling: Krekel en Mier door de PaardenKathedraal, vanaf 4 jaar. Tekst: Patricia Kuiper. Regie: Els van der Jagt. Spel: Najib Amhali en Jeffrey Spalburg. Gezien: 18/9, De Manege Utrecht. Informatie: 030 - 711414

De eerste en misschien ook wel bekendste fabel van Jean de la Fontaine De Krekel en de Mier is in al zijn rechtlijnige beknoptheid bikkelhard: als de Krekel de hele zomer zo nodig moest zingen, dan moet hij nu het winter is geworden maar dansen in plaats van bij de Mier om eten te komen zeuren. Voor de gelijknamige voorstelling bij de Utrechtse PaardenKathedraal zijn gelukkig niet de moraal en het verhaaltje, maar alleen de figuren geleend. Krekel is een losbol, die voortdurend droomt over de wijde wereld, mooie verhalen verzint en er met zijn schorre mondharmonika en een paar drumstokken vrolijk op los musiceert. Mier is een zorgelijke redderaar, die leeft bij de klok en het liefst in zijn warme huisje zit te kneuteren bij een pot thee. Op een voor jonge kinderen herkenbare manier belichamen de twee dieren de tegenstelling tussen de hang naar veiligheid en avontuur. Hoewel beiden het gedrag en de verlangens van de ander bespottelijk vinden, ontwikkelt er zich toch iets dat lijkt op vriendschap.

Tussen stapels houten kisten, waaruit allerlei verrassingen tevoorschijn komen, zijn de twee acteurs druk met elkaar in de weer. Ze maken ruzie, grapjes, muziek en een dansje en laten iets zien van de veranderende seizoenen. Vooral Mier is een mooie tuttelende zeurkous. Krekel is iets minder overtuigend, maar wel weer prachtig waar hij half bevroren op Miers stoepje met zijn harmonika de bibberblues zingt.

Van de geserreerde, woordspelige teksten moet het nodige verloren gaan, omdat de kleine toeschouwers nauwelijks de tijd krijgen alles tot zich door te laten dringen. Aan de grote lijn in deze vriendelijke voorstelling doet dat weinig afbreuk, maar het lijkt me wel verspilde energie.