Ex-Pixie Frank Black bombardeert publiek met lichtzinnigheid

Concert: Frank Black. Gehoord: 16/9 Paradiso, Amsterdam.

'Ik ben de Pixies', heeft Frank Black ooit gezegd. Hij bedoelde daarmee dat de artistieke verrichtingen van die groep hoofdzakelijk zíjn verdiensten waren. De Pixies zijn inmiddels ontbonden, Frank Black heeft twee solo-platen gemaakt en hij is nu onder zijn eigen naam op tournee. Maar het concert dat Black gisteravond in Paradiso gaf toonde aan dat hij ongelijk had, toen.

Frank Black blijkt op zijn twee cd's nog altijd de meester van de 'hook'. Zijn nummers suggereren dat niets zo makkelijk is als een pakkend melodietje schrijven. Teenager Of The Year, zijn laatst verschenen cd, staat dan ook vol met schetsen van songs, alsof hij steeds maar niet kan wachten zich aan de volgende meezinger te wijden.

Die drang naar kwantiteit heeft hij ook bij zijn optredens. Dat bleek uit de ongeveer dertig nummers die hij, soms zonder te pauzeren, uitvoerde. Black heeft een overspannen zangstijl en een driftige manier van gitaar spelen. Toch bereikte het concert nooit de opgefoktheid die Teenager Of The Year op zijn beste momenten wel heeft. En dat lag nou juist aan het ontbreken van een passende begeleidingsband. De Pixies zijn misschien niet te overtreffen, maar waar Frank Black gisteren mee aantrad was wel het andere uiterste.

Dit gezelschap van, net als hij zelf, kabouterachtige mannen, speelde routineuze rock die ook nog eens Blacks zang overstemde. Nadat in het eerste deel van het concert de korte nummers aan bod waren gekomen, werden daarna meer uitgewerkte songs gespeeld. Maar de langere tijdsduur werd vooral gevuld met eindeloos bête gitaarsolo's.

De zaal, die waarschijnlijk grotendeels met Pixies-liefhebbers was gevuld, hield zich groot. Er werd gejuicht en er werden teksten gescandeerd. Maar na verloop van tijd zette een zekere murwheid in. Dat kwam uiteindelijk niet alleen door het kleurloze spel van de muzikanten. Het had ongetwijfeld ook te maken met het bombardement van lichtzinnigheid dat Black op zijn publiek losliet. De songs zijn zo kort en krachtig maar daardoor ook zo vluchtig en soms niemendallig dat ze nauwelijks nog recht doen aan een andere stellige uitspraak van Frank Black: “Rock 'n' roll is de viering van het leven.”