Consensus

Over de besluitvorming onder kuddedieren kreeg ik door Eric Le Gras een enerverend artikel toegestuurd uit Natuur en Techniek. Hij had het samen met Herbert Prins geschreven, over de Kaapse buffel in Tanzania.

Kaapse buffels, wilde runderen, grazen 's nachts en rusten overdag. Vroeg in de middag gaat een van de koeien eens staan. Ze wijst met haar kop in een bepaalde richting en gaat na een minuut of twee weer liggen. Meestal is er dan al een andere opgestaan. Ook zij wijst met haar kop in een bepaalde richting en gaat weer liggen. Tegen de avond ontstaat een groeiende overeenstemming over de richting die wordt aangewezen en tenslotte is dat precies de richting waarin de kudde vertrekt naar weidegrond voor de nacht. Bij deze procedure tellen alleen de koeien die een kalf hebben of hebben gehad. Stieren staan ook weleens op om een richting aan te wijzen, maar voor spek en bonen.

Ik bel Eric op. Ik zeg: “Zoals jullie dat beschrijven is het net een volksraadpleging.”

“Ja”, zegt hij.

“Net of zo'n koe opstaat om een voorstel te doen.”

“Ja.”

“Net of ze bezig zijn een consensus te bereiken.”

“Ja, dat klopt.”

Ik begin te lachen. Eric zegt: “Bij Natuur en Techniek waren ze ook bang om belazerd te worden. Maar Herbert Prins heeft het allemaal zelf gezien en die is nu professor in Wageningen.”