Tekenende ober bestrijdt saai eten; Een glaasje vol donker vocht

“Niet rennen, jongens!” “Ellebogen van tafel! En met mes en vork!” “Sst. Niet zo hard praten.

Er zijn hier nog andere mensen. Die willen rustig eten, net als wij.” “Nee, niet onder de tafel! En niet aan het tafelkleed trekken!” “Hoezo, ik lust geen kip?! Je eet toch altijd kip? Vooruit, opeten! En de aardappelkroketjes ook!” Ieder kind dat wel eens met zijn vader of moeder in een Sjiek of een Beetje Sjiek restaurant heeft gegeten, weet het: er zijn leukere dingen te bedenken dan zo uit eten gaan met volwassenen. Je moet de hele eindeloze maaltijd opgeprikt zitten, terwijl de volwassenen alleen maar aandacht voor elkaar, het eten en drinken hebben. Ontsnappen is er niet bij. Je moet blijven zitten waar je zit, en je niet verroeren. Soms is het restaurant kindvriendelijk. Dan hebben ze een keldertje waar ze tekenfilmvideo's draaien, en waar je met andere zielige uit-etende kinderen ongestoord voor de tv kan zitten eten. Weg van je dit-mag-niet-en-dat-mag-niet-sissende ouders. Dan hebben zowel je ouders als jij plezier van het eten. Of je hebt mazzel dat je moeder of je vader een tekenblok heeft meegenomen, zodat je wat kunt tekenen als de grote mensen zitten te eten. Voorwaarde is dan wel, dat je niet in een al te sjiek restaurant zit, want daar mag helemaal niets. In Brussel heb ik wel eens bij de deur van een sjiek restaurant het bordje zien hangen met: Voor Honden en Kinderen Verboden. Die waren tenminste eerlijk. Laatst was ik in een Beetje Sjiek restaurant aan het eten in Amsterdam. Het was er ruim, dus je kon er lekker rennen. Maar dat mocht natuurlijk niet. Een van de kinderen in het restaurant had een geniaal plan bedacht om aan de verschrikkelijke saaiheid van het uit eten gaan te ontkomen. Op een gegeven moment verscheen een meisje van zes jaar aan onze tafel. Met een opschrijfboekje, zoals ook de obers in het restaurant hadden. “Ik wil graag de bestelling opnemen,” zei ze en keek ons verwachtingsvol aan. Maar ik heb al wat te eten, wilde ik zeggen. Maar mijn tafelgenoot gaf me onder tafel een schop en plaatste een bestelling. Toen gebeurde het. Het meisje schreef niet, dat kon ze nog niet, maar ze tekende razendsnel en serieus de bestelling op het briefje. Voor ieder gerecht had ze een tekeningetje bedacht. Bier was een fles, wijn een fles met kurk, cola een glaasje vol donker vocht, sla een bak vol blaadjes, patat een bak vol kleine stukjes en spaghetti een bord vol slierten en ga zo maar door. Haar hele opschrijfboekje stond vol met tekeningetje, en ze kon alle bestellingen zo opnoemen. Ze had haar eigen tekentaal gemaakt. Zo ging ze vrolijk van tafel tot tafel, en de grote mensen plaatsten, al etend, goedgemutst hun bestelling bij haar en het 4-jarige jongetje dat met haar meeging. Je ziet het, zo sjiek was het restaurant nou ook weer niet, anders waren de twee kleine hulp-obers meteen weggestuurd. Sommige mensen vonden de getekende bestellingen zo mooi dat ze die wilden kopen van het meisje. Zo werd ze van hulp-ober ineens kunstenares. En even later verscheen ze weer aan onze tafel. Voor een kwartje wilde ze op bestelling wel een leuke tekening maken. En zo ging ze weer alle restauranttafeltjes langs, tot ze door haar vader en moeder werd geroepen om te komen eten. Fanny heette ze. Ik heb twee bestellingen van haar gekocht, want die vond ik het leukst.