Nijmegen viert bevrijding met Verdi's Requiem onder leiding van Benzi; Inzet en bezieling bij Jard van Nes

Concert: Het Gelders Orkest en Ned. Concertkoor o.l.v. Roberto Benzi m.m.v. Angelina Ruzzafante, Jard van Nes, Howard Haskin en Harry Peeters. Programma: G. Verdi: Messa da Requiem. Gehoord: 15/9 De Vereeniging Nijmegen. Herhaling: 16/9 aldaar. Radio-uitz.: 19/9 11 uur Veronica Radio 4 (opn. 16/9).

De bevrijding van het zuiden van ons land, nu vijftig jaar geleden, wordt gevierd met veel muziek. Deze week was er luidruchtig feest op het Maastrichtse Vrijthof en het Brabants Orkest concerteert in Eindhoven met het War Requiem van Britten. Het Gelders Orkest voert in Nijmegen twee keer het Requiem van Verdi uit - Musis Sacrum in Arnhem is niet beschikbaar wegens een verbouwing. De uitvoering van vanavond, zondagochtend op de radio te horen, zal ook worden bijgewoond door veteranen die nu op bezoek zijn in Arnhem en Nijmegen.

Het zijn met symboliek beladen concerten want ze herdenken tegelijkertijd de bevrijding van Nijmegen èn de verloren Slag om Arnhem: het lot van de twee steden zó dicht bij elkaar liep in 1944 en 1945 wel ver uiteen. De Messa da Requiem van Verdi - een van de mooiste, indrukwekkendste en ontroerendste muziekstukken die ooit zijn gecomponeerd - is niettemin het perfecte repertoire voor deze gelijktijdige herdenking van twee zulke verschillende gebeurtenissen.

Verdi's Requiem herdenkt immers de doden - geef hen eeuwige rust, het eeuwige licht verlichte hen - èn eindigt met Libera me - bevrijd mij. Die smeekbede om bevrijding is dan wel in de eerste plaats een religieus gebed tot redding van de eeuwige dood op de Dies Irae (de dag van gramschap) maar mag ook worden gezien als een bede om bevrijding van aardse kwellingen.

De uitvoering onder leiding van Roberto Benzi was als geheel van een respectabele kwaliteit, goed gespeeld door het orkest en uitstekend gezongen door het Nederlands Concertkoor. Benzi ging in nogal langzame tempi de contrasten niet uit de weg maar deed ook moeite recht te doen aan de vele dynamische nuances daartussenin. Vooral bewogen strijkerspassages werden vaak fraai uitgelicht.

De bezetting en de prestaties van het solistenkwartet hadden een wisselend karakter. De jonge Limburgse sopraan Angelina Ruzzafante, die de partij voor het eerst uitvoerde, zong veelal met fraaie, lichte en nogal kleine stem. Echt prachtig waren haar hoge pianissimo-noten. Ondanks een wat bewogener aandeel in het Libera me was het duidelijk dat ze bij haar eerste keer dat ze de partij zong nog niet alle dramatische mogelijkheden daarvan onderkende.

De tenor Howard Haskin, op het laatste moment ingevallen voor Simon Edwards, herstelde zich gelukkig opvallend goed van wat ongecontroleerde uithalen. De bas Harry Peeters zong vaak al te bleek, nauwelijks present in Mors stupebit en Lux aeterna, maar goed in het Confutatis. Het solistenkwartet werd beheerst door mezzo-sopraan Jard van Nes, die als enige zong met de voortdurende enorme inzet en de krachtige diepgevoelde bezieling die elke uitvoering van het Requiem van Verdi dienen te maken tot memorabele gebeurtenis.