Eerste les (2)

Dit schooljaar kan niet meer stuk: ik sta weer in de onderbouw. Nog beter: dankzij de fusie kan ik een mavo/havo en een havo/vwo klas twee vergelijken. Waarom niet gewoon mavo, havo en vwo klassen? Wel, in het tweede leerjaar wordt de schudzeef gehanteerd. Grote geesten blijven op de havo-vwo zeef liggen en worden atheneïst, kleinere vallen er door en worden op z'n hoogst middenstander.

Ondertussen heb ik de kans te onderzoeken, live, unplugged, wat verschil in intelligentie veroorzaakt. Na een les is al duidelijk, dat mavo/havo kinderen ontzettend stom zijn. Hoe komt dat? Wat zit er onder? Concentratie? Motivatie? Opvoeding? Denkkracht? Zou het mogelijk zijn, als het ons lukt om de hemel op aarde te realiseren (dat zijn we toch aan het proberen, met z'n allen?), zouden we dan alle mensen even slim kunnen maken? Niks hoog en laag, dom en slim, rijk en arm meer.

Opvoeding is in ieder geval belangrijk. In de mavo/havo klas zitten wel, in de havo/vwo klas geen crèmekleurige velletjes met pikzwart haar: kleine allootjes. Zelfs in deze met krantepapier dichtgeplakte buitengewesten weten onze gekleurde medelanders binnen te dringen. Eindelijk, gelukkig. Helaas hebben ze thuis de verkeerde taal geleerd en dreigen ze dus op dertienjarige leeftijd dwars door alle zeven te vallen.

Zoals gebruikelijk heb ik in ruil voor informatie over mezelf de kinderen gevraagd als eerste huiswerk een autobiografie te schrijven. Een klein ventje leverde het volgende in. Hij was bereid het een les later aan de klas voor te lezen. Daarom durf ik het hier, na naamsveranderingen, over te schrijven:

“Ik heet Mustafa P. Ik kom uit een land dat al 2500 jaar geleden beschaving had. Mijn taal is Perzisch. Ik ben in het Noorden van Iran in Mashad geboren. Iran is groot en mooi, is 25 keer groter dan Nederland. Er wonen 60 milioen mensen in Iran. De hoofstad van Iran is Teheran. Er wonen 14 milioen mensen in Teheran. Er zijn 40 milioen studenten in Iran. Iran is een bergachtige land. Met hele hoge bergen dat het hele jaar sneeuw op blijft zitten. Iran heeft veel olie.

We zijn twee jaar geleden uit Iran naar Nederland gevlucht omdat we daar politieke problemen hadden. De primaire minister van Iran was de neefje van mijn oom. Shapoer Bakhtiar, de primaire minister van Iran, is van Iran naar Frankrijk gevlucht door Khomeiny. Hij werd in 1991 vermoord door een goeie kennis van hem die voor Khomeiny werkte. Toen wonen we nog in Iran.

De politie zocht ons maar we zijn er vandoor gevlucht. Ik heb in Iran tot groep 5 gestudeerd. Maar de groep 5 in Iran is gelijk aan Havo hier. In groep 5 ben je 13 à 14 vakken. Ik was in Iran tussen 5000 beste studenten en werd ik met mijn klasgenoot en honderd anderen als eersten. Ik wil hier goed studeren want ik wil later ook een primaire minister worden en de weg van Shapoer Bakhtiar volgen. Ik wil heel graag naar mijn land terug en ik hou heel veel van mijn land.''

De klas luisterde volstrekt ademloos, aan de stoel genageld. Alleen beleefdheid, beschaving weerhield hen ervan te applaudisseren. Dit was dus een vluchteling, een asielzoeker, begrepen ze.

Mustafa is een klein wonder: een Perzisch aristocraatje op het Nederlandse platteland. Hij beheerst onze taal wonderwel. Berekent met een frons boven schotelgrote bruine ogen, uit het hoofd 33 x 3,14, de rest van de klas verbijsterend, en steekt altijd zijn vinger op. Ik denk dat hij later primaire minister wordt.