Wolters-topman geeft fakkel over

Wolters Kluwer-voorzitter ir. M. Ververs (61) heeft vanochtend bekend gemaakt dat hij per 1 mei 1995 de fakkel zal overdragen aan zijn financiële rechterhand de 57-jarige drs. C. Brakel.

Mijndert Ververs, actief D'66-er, is onlangs nog gepolst voor een ministerspost in het kabinet Kok. Ververs zei in het voorjaar in een vraaggesprek: “Ministeriabel ben ik misschien wel, ik hoef me tenslotte ook niet uit te vlakken, maar ik wil het niet worden.” Toch dacht hij lang na over het verzoek van Van Mierlo. Uiteindelijk besloot hij met het oog op zijn leeftijd toch te bedanken. Bovendien vond hij het hinderlijk om midden in het seizoen de scepter over te dragen. Wolters Kluwer kent een strak schema van begrotingsvoorstellen, strategische planning en jaarverslag. Het seizoen is pas met de aandeelhoudersvergadering in april ten einde. Dat ijzeren ritme dat 25 jaar zijn agenda als voorzitter dicteerde, wilde hij niet doorbreken.

Bij de buitenwereld was juist enige twijfel gerezen of Ververs wel zou opstappen wanneer hij de bij Wolters geldende pensioengerechtigde leeftijd van 62 zou hebben bereikt, omdat hij dit jaar aan de buitenwacht nog de doelstellingen voor het beleid tot 1996 presenteerde. Door nog aan te blijven zou hij bovendien de aanstormende veertigers die vorig jaar lid werden van de raad van bestuur, mr. C.H. van Kempen en drs. P. W. van Wel, klaar kunnen stomen voor de voorzitterstoel. De strategie van het lang aanblijven waardoor plaats gemaakt kan worden voor een jongere generatie volgt rivaal Reed Elsevier, waar bestuursvoorzitter Vinken aanblijft ten faveure van de veertiger Bruggink. Bij Wolters Kluwer is echter besloten om het roer voor een periode van vijf jaar over te geven aan routinier Cees Brakel.

Brakel studeerde als econoom af aan de Erasmus Universiteit en werkte daarna twaalf jaar voor Koninklijke Olie, waar hij als financieel manager de wereld rondreisde. Hij werd daar gerecruteerd door Elsevier en begon bij de uitgever als concerndirecteur financiën. Na vijf jaar maakte hij de overstap naar de raad van bestuur van Wolters Samsom.

Na de fusie met Kluwer in 1987 behield hij de post financiën en breidde hij zijn takenpaket uit met onder meer het landenbeleid in Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten, Spanje, Frankrijk en juridische en fiscale uitgaven plus algemene uitgeverijen Nederland, zodat de buitenwacht schertsend speculeerde welk beperkt takenpakket de andere vier bestuurders bij Wolters Kluwer wel moesten hebben. Volgens Ververs hecht Wolters Kluwer echter sterk aan het overlegmodel, waarbij de bestuurders als collectief verantwoordelijk zijn voor alle beslissingen. Een typisch Nederlands model dat concurrent Reed Elsevier ook na de fusie met de Britten heeft doorgevoerd en onlangs leidde tot de val van de voormalige bestuursvoorzitter van het Britse Reed, Davis.

Onder Ververs is de regionale uitgever J.B. Wolters met enkele honderden werknemers uitgegroeid tot één van de grote gespecialiseerde uitgevers van de wereld met ruim 8000 werknemers. Ververs was nauw betrokken bij fusies met Noordhoff en Samsom. De grote doorbraak kwam echter in 1987 toen Ververs Elsevier aftroefde in strijd om Kluwer. “Het was zeker de spannendste tijd die ik heb meegemaakt, want ik wilde pertinent slagen”, zo zei Ververs in een vraaggesprek. Hij hoopt dat mensen hem herinneren als iemand die Wolters Kluwer sterk heeft gemaakt voor de toekomst. “Je laat iets na. Ik heb het gevoel van een estafetteloper.”