Tv-eend Duckman is privé-detective zonder opdrachten

Duckman, zondag, Ned.3, 18.30-18.58u.

Donald Ducks grootmoeder, Oma Duck, is een nijvere oude bij met een half brilletje die ondanks haar hoge leeftijd nog moeiteloos een boerderij bestiert en appeltaarten bakt als de beste.

De grootmoeder van Duckman, de nieuwe tekenfilmeend uit de VS waarvan de VPRO zondagavond met een serie begint, is een comateuze oma, die in de fauteuil zit en alleen maar af en toe winden laat.

Die twee werelden van verschil geven het verschil tussen de 'oude' Duck - dit jaar 60 - en de nieuwe Duckman aan. Weliswaar krijgt D. Duck voortdurend het lid op de neus, maar elke keer weer gaat hij er agressief tegen aan, in een wereld die wel hard is, maar waarin geen seks of geweld voorkomen.

In Duckmans wereld lijken louter neuroten en moordlustige psychopaten rond te lopen, zoals de Getikte Bommengooier, een gefrustreerde kortslurfige olifant die het tijdens de eerste aflevering op Duckman gemunt heeft.

De Getikte Bommengooier denkt namelijk dat Duckman de privé-detective is die hem verlinkt heeft - maar dat blijkt een bijna fataal misverstand, want Duckman is wel privé-detective, maar heeft met zijn assistent het varkentje Cornfed, nog nooit een echte opdracht gehad.

Duckman is een schlemiel, een tobber. Hij ziet er uit als Woody Allen in een Donald Duck-pakje. Zijn armlastige detective-bureautje stelt weinig voor, en van zijn privé-leven, waarover we gelukkig uitvoerig geïnformeerd worden, bakt hij ook niet veel.

Zijn vrouw Beatrice is overleden. Sindsdien woont haar zus, de overspannen gezondheids-freak Bernice in huize Duckman, waar ook twee kinderen, waaronder een Siamese eende-tweeling, en de flatuleuze oma-Duckman verblijven.

Vooral de scènes bij Duckman thuis zijn vermakelijk, omdat ze een aardige parodie op het Amerikaanse opgefokte gezinsleven geven, zoals de succesvolle tv-tekenfilmserie van de blunderende Simpson-familie dat ook deed.

De scenario's zijn fantasievol en met vaart geschreven, en de tekenstijl van Duckman, bedacht en getekend door Everett Peck, doet denken aan de bewust onbeholpen stijl die de makers van Beavis & Butthead hanteren, de twee getekende anti-helden die op de satellietzender MTV videoclips van politiek incorrect commentaar voorzien.

Beavis & Butthead zijn inmiddels tot culthelden uitgegroeid. Je merkt dat Duckman ook gemaakt is met een schuin oog naar de cultstatus, maar tegelijkertijd wordt de eend in de rijke traditie van populaire Amerikaanse tekenfilms geplaatst. Door de makers zelf, en verwijzingen naar de cartoontraditie zijn onderdeel van het plezier dat je aan Duckman beleeft.

Duckman roept een stoet aan strip- en tekenfilmassociaties op. Zo is alleen de naam al een verwijzing naar de stripeend Donald Duck en striphelden als Batman en Superman. In de eerste aflevering wemelt het ook van verwijzingen naar de tekenfilmtraditie - de openingsscène naar Batman. En later, als Duckman zijn assistent Cornfed zwartwit filmpjes uit zijn jeugd laat zien, zien we de jonge Duckman in geparodieerde fragmenten van vroege Disney-cartoons, Yogi Bear en The Simpsons optreden: ze zijn een verkapt eerbetoon aan de succesvolle tekenfilmmeesters - en de makers van Duckman hopen in dat rijtje opgenomen te worden.