Hollands Dagboek

Thomas Klompmaker (16) en Rahma Elayadi (17) woonden deze week de conferentie over Bevolking en ontwikkeling in Kairo bij, als leden van de Nederlandse delegatie. Zij werden door minister Pronk gekozen uit de groep jongeren die in februari in de Eerste Kamer met hem en de jongerenkrant 'Kids '94' debatteerde over de beleidsnotitie 'Kinderen in ontwikkelingslanden'. Rahma zit in 4 HAVO van het Johannes Calvijn College in Rotterdam en Thomas in 5 VWO van het Segbroek College in Den Haag.

Donderdag 1 september

Thomas: Vandaag heb ik een introductiedag voor 5 VWO. Dat kan natuurlijk nergens beter dan in het Pannekoekenhuis in de Wassenaarse duinen. Met 45 leerlingen en wat leraren komen we na een uur fietsen in de regen aan. Na een half uur druipen er nog wat leerlingen binnen, en een leraar begint met zijn theorie over studeren in plaats van leren. Ook zegt hij dat leraren soms slecht les geven - alsof we dat nog niet wisten. Evenals de pannekoek is de sfeer niet te snijden, het is best gezellig. Vlak na het begin van de tweede ronde moet ik jammer genoeg weg voor een radio-interview. Na lang wachten word ik in de studio gezet. Ik sta in verbinding met de regie van KRO's 'Dingen die gebeuren' op Radio 1. Na 20 minuten word ik aangekondigd, ik mag wat zeggen en ik word weer afgekondigd. Ik krijg bij Radio West ook de opname van gisteren te horen. Niet gek voor een eerste keer.

Rahma: Wakker geworden en even over mijn reis naar Kairo nagedacht. Niet te lang want vandaag is nog een gewone schooldag. En vroeg ook nog, het eerste lesuur is al om 8.20 uur. Op deze school, waar ik nog maar net een paar weken zit, krijg ik nu al veel meer huiswerk dan op de vorige school. Ik moet in totaal 40 boeken lezen, 20 voor Nederlands, 10 voor Engels en 10 voor Frans. Voor het interview met Radio 1 heb ik gisteravond nog even met Thomas gebeld. De mevrouw van Radio 1 had tegen mij gezegd dat met een Nederlandse jongen en een Marokkaans meisje de meningen wel verschillend zullen zijn. Dat vinden wij wat vreemd, want mijn mening kan net zo goed Nederlands zijn en die van Thomas Marokkaans. 's Avonds huiswerk gemaakt.

Vrijdag

Thomas: Om niet ziek te worden moet ik om 9.15 uur bij de Gezondheidsdienst een Gamma-prik halen. Ook zou ik 74 malariapillen moeten slikken. Ik ga maar één dag naar een 'risico-gebied', Fayoum. Een lange broek en een anti-muggenmiddel moet volgens anderen voldoende zijn en daarom krijgt het recept een mooie plaats in mijn plakboek. 's Avonds blijf ik nog even op om naar een NOVA-reportage over Pink Floyd te kijken. Maar in plaats van een reportage over de schitterende muziek van Pink Floyd is de hele nationale muziekpers ingehuurd om hen helemaal af te kraken. Die nacht droom ik dat de pers net zo met mij in Kairo omgaat als met mijn idolen, een echte nachtmerrie.

Rahma: Op school zei de decaan dat hij het radio-interview had gehoord en het goed vond. Dat doet me goed. Het is niet gemakkelijk om over zo'n moeilijk onderwerp ook nog live op de radio te praten. Het geeft mij moed voor het interview van vanavond. Rond half acht kwam de mevrouw van Radio Rijnmond. Na de koffie sprak zij met mij de vragen door. Ze vroeg mijn vader of hij nu trots op mij is. Natuurlijk is hij dat en toen ging het gesprek tussen mijn vader en de journaliste verder. Na een twee uur durende discussie over het bevolkingsvraagstuk tussen beiden bedacht ze dat ze voor mij gekomen was. Voor mij was het gesprek interessant, want hoe meer meningen ik hoor, hoe beter. Het interview duurde een half uur en wordt zondag uitgezonden.

Zaterdag

Thomas: Ik heb me voorgenomen om uit te slapen, maar om acht uur ben ik al wakker. Ik blijf liggen en mijn gedachten gaan naar Kairo. Twee jaar geleden was ik daar op vakantie. Wat mij van toen bijbleef, was de verschrikkelijke stank en de vierbaanswegen waar zes rijen auto's naast elkaar reden. Ik ben benieuwd of dat nog zo is.

Over tot de orde van de dag. Met mijn broer Sjoerd ga ik naar de stad. Om vier uur zijn we weer thuis en ga ik direct met mijn moeder naar het MILAN festival. Er is een forumdiscussie en er zijn een heleboel kraampjes. Ik koop nog wat mangistans, een tropische vrucht die naar druif en aardbei smaakt. Nog even gekeken naar beelden van ADO - FC Den Haag. Tebbenhoff maakt een heel mooi doelpunt, toch komt FC Den Haag niet verder dan gelijkspel, jammer. NOVA heeft een item over bevolking, dus daar ook even naar gekeken.

Rahma: Lekker uitgeslapen, want ik denk dat daar de volgende week weinig van komt. Van alles gaat er door mijn hoofd - ik heb het gevoel dat ik niets meer weet. Hoe zat het ook al weer met wat men zo mooi noemt 'de eerlijke verdeling van consumptie en produktie'. Ook vraag ik me af wanneer er nou te veel mensen zijn. Ik besluit er maar even niet over na te denken. Heb te veel gelezen. Hoop dat alles weer terugkomt als ik in Kairo ben. De dag verder doorgebracht met boodschappen doen, koffer gepakt, weer uitgepakt en opnieuw ingepakt. Het lijkt wel of ik zenuwachtig ben maar dat gevoel heb ik niet echt.

Zondag

Dit is dus ons eerste gezamenlijk verslag. Om half vijf moesten we op Schiphol zijn. Door de zenuwen merken we pas na een kwartier dat we twee tafeltjes van elkaar afzitten. Even hallo, dan een fotograaf, een cameraploeg en we zijn alweer aan het werk. We zijn blij met de filmploeg van het NOT-weekjournaal. Voor het jeugdjournaal zijn we te oud (Wát te oud!!!). Voor het NOS-journaal en het RTL-nieuws waarschijnlijk te jong. Toch hebben de jongeren in Nederland het recht om te weten wat wij gaan doen, want we gaan ook namens hen. Gelukkig zijn er journalisten die ons serieus nemen. De filmploeg volgt ons tot in het vliegtuig en ondertussen vertellen we voor de camera wat we in Kairo gaan doen.

Tijdens de vlucht leggen de piloten, Mat Rees en Ludo Arkema, ons uitgebreid uit wat er allemaal in de cockpit gebeurt. Op het moment dat wij in de cockpit zitten vraagt Kairo of er delegatieleden in het vliegtuig zitten. Dat zal wel voor onze veiligheid zijn, of zo. Wanneer we de lichtjes van Kairo zien gaan we terug naar onze plaatsen. Het is 00.45 uur plaatselijke tijd als we het vliegtuig verlaten. Mijn (Thomas) herinneringen kloppen nog, de geur, het vliegveld en de temperatuur zijn niets veranderd. De Nederlandse ambassade heeft alles geweldig geregeld. Wij hoeven alleen maar achter hen aan te lopen en voor we het weten staan we buiten met onze bagage.

Onderweg valt het ons op hoeveel agenten er langs de weg staan, zelfs op dit tijdstip. Om 03.00 uur komen we bij het hotel aan. We mogen nog even slapen want morgen moeten we om 07.00 uur ontbijten. We gaan vroeg naar het conferentiegebouw, dat vanwege de officiële opening na 09.00 uur gesloten zal zijn voor iedereen. En wij willen dan binnen zijn, want de opening willen we niet missen.

Maandag

Alhoewel Ton de Jong (delegatielid) ons gewaarschuwd heeft dat het dagboek saai wordt als er geklaagd wordt, is het nu toch even echt nodig. Om 06.00 uur moesten we al opstaan, we lopen rond als levende zombies. Logisch na een nachtrust van 3 uur. Om 08.00 uur brengt Achmed (onze chauffeur) ons naar het conferentiegebouw. We praten nog wat na met de delegatieleden, die ons belangrijk vinden en ons overal bij betrekken. In het conferentiegebouw zijn verschrikkelijk veel mensen, maar dat is op school ook zo. Wat wel indruk maakt zijn de vele contrasten. Iedereen is anders, de een heeft een deftig pak aan en de ander draagt een kimono. De Afrikaanse en Aziatische klederdracht is heel bijzonder.

We komen veilig door een Kairieense muur van agenten. Het zijn er volgens welingelichte bronnen 16.391. We komen aan bij het hotel en spreken bij het zwembad nog even de teksten van het slotdocument over de jongeren door. Er staat nog veel tussen haakjes - daar is men het nog niet over eens. Wij willen dat het onderwerp jongeren, en dan vooral het recht van jongeren op informatie, dezelfde aandacht krijgt als abortus. Wij vinden dat met goede informatie een aantal problemen waar men nu heel moeilijk over doet dan veel minder zullen voorkomen. Na het eten gaan we naar onze kamers. We liggen nog maar net op bed of de telefoon gaat. Corry, onze begeleidster van het ministerie van Ontwikkelingssamenwerking zegt dat we ons moeten voorbereiden op een interview met CNN. De internationale pers heeft ons ook opgemerkt. Wij vinden dat heel belangrijk omdat jongeren over de hele wereld kunnen zien dat wij ook voor hen opkomen.

Dinsdag

Ton de Jong rijdt met ons mee naar het conferentiegebouw. Daar komen we twee Nederlandse parlementariërs tegen die ons gelijk op de hoogte brengen van het Europese overleg. De discussie gaat nog steeds over abortus. Later komen we een Arubaanse Belg tegen, die ook lid is van de Nederlandse delegatie. Ton de Jong neemt ons mee naar de main committee zaal. We komen daar binnen op het moment dat de heer Biegman, de plv. delegatieleider van Nederland, begint te praten. Ton stelt ons voor aan een Brit en een Duitser, die volgens Ton erg intelligent zijn. Ik, Rahma, word voorgesteld aan de Marokkaanse delegatie. Hij vraagt hoe ik in de Nederlandse delegatie ben gekomen en wat voor paspoort ik heb. Hij hoort dat ik de Marokkaanse nationaliteit heb en is enigszins verbaasd dat ik lid ben van de Nederlandse delegatie. Maar hij vindt het wel leuk. We spreken af dat we elkaar nog zeker zullen spreken. In de plenaire zaal is de delegatieleider van Denemarken aan het woord. In de 'wandelgangen' is het heel druk. Iedereen kijkt ons wat verdwaasd aan, jongeren met een pasje voor de conferentie? We krijgen ook hele positieve reacties, zoals van die mevrouw uit Senegal. Zij is heel enthousiast dat wij er zijn, maar goed, wij zijn en blijven toch de enige jongeren.

Vandaag ons eerste Engelse interview met Associated Press. We zijn er heel tevreden over. Met CNN spreken we af dat ze ons aan het eind van de week zullen filmen. Om 15.00 uur terug naar het hotel om in alle rust ons 'verzoek' op papier te zetten. In het kort komt dat hierop neer. We willen dat de delegaties niets meer inleveren voor het hoofdstuk Voorlichting aan jongeren, en de haakjes in het document moeten verdwijnen. Verder verzoeken wij de delegaties om voortaan jongeren mee te nemen naar belangrijke conferenties. Dit willen we donderdag bij alle delegatiekantoren afgeven en in het perscentrum leggen. We vragenook om dit stuk te bespreken in de delegatievergaderingen.

Om 19.00 uur gaan we met een aantal delegatieleden naar de piramides van Gizeh. Het lichtspektakel aldaar is lang niet zo interessant als de piramides. Ik, Thomas heb bij terugkeer in het hotel het dagelijkse telefoontje met Radio West.

Woensdag 7 september

Gisteravond laat is minister Pronk aangekomen. Het eerste wat hij de volgende ochtend doet is met ons overleggen. We zijn van plan om onze voorstellen met hart en ziel te verdedigen, maar tijdens het gesprek blijkt dat we het grotendeels met elkaar eens zijn. Hij belooft dat hij ons voorstel in zijn speech zal opnemen. We praten verder over het belang van basisonderwijs in arme landen, abortus, en over de jonge jaren van de minister. Hij vertelt dat bij hem op school niet gesproken werd over seks, en is blij dat dat nu in Nederland wel gebeurt. We moeten dus ook niet van andere landen verwachten dat dit van de ene op de andere dag kan veranderen. Maar wij vinden dat het proces nu wel in gang gezet moet worden. Wij vinden het belangrijk dat mensen, en dus ook kinderen, zelf over hun leven mogen beslissen. We vragen de minister waarom de regeringen daar dan over praten. Hij vertelt ons dat regeringen in hun wet opnemen dat mensen daar zelf over kunnen beslissen.

Na een interessant uur gaan wij met Joke Buringa van de ambassade naar het Fayoum-district. Daar is een Nederlands/Egyptisch Family Planning-project. Eerst spreken we met de Egyptische directeur en medewerkers. Han van Luyk, bij alle Egyptenaren bekend als Mr. Van, geeft ons uitgebreid uitleg. De Egyptische medewerkers vertellen onder andere dat de plaatselijke bevolking graag een bibliotheek wil. Ze hebben nog geen boeken maar ze kunnen al wel lezen. Er wordt gebruik gemaakt van speciale Health promotors, dat zijn getrainde vrouwen die elke dag bij gezinnen uit hun eigen omgeving langs gaan om te praten met de vrouwen over minder kinderen en gezondheid. De bevolking is een beetje terughoudend maar met een steuntje in de rug komen ze een heel eind. We komen terecht bij een Health Unit waar vandaan de Health Promotors werken. Gelukkig zijn ze allemaal aanwezig en zijn ze zeer enthousiast over onze komst. De tolk heeft moeite de vragen over en weer bij te houden.

Ik, Rahma, wordt voor de zoveelste keer weer aangezien voor een Egyptische. Ze beginnen dan ook gelijk Arabisch tegen me te spreken. Een van mijn (Thomas) vragen zorgt voor veel ophef. Of er meisjes zwanger raken voor hun huwelijk? Ze schreeuwen allemaal door elkaar heen dat dat nooit voorkomt. We zien nu in de praktijk dat voorlichting heel effectief is, vooral wanneer deze wordt gegeven door vrouwen uit de eigen omgeving.

In de auto terug naar Kairo praten we over de taak van Joke: sectorspecialist vrouwen en ontwikkeling. Terug in het hotel werken we aan het dagboek, maar we worden steeds onderbroken door telefoontjes. CNN wil morgen het interview opnemen, net als de Volkskrant. Ik, Thomas, bel weer met Radio West, ik krijg vandaag de vrije hand en dat gaat best goed. Jos van Noord van de Telegraaf wil vanavond nog een interview. We besluiten dit tijdens het eten te doen. Nu is het kwart over twaalf en willen we een eind maken aan dit dagboek. Want morgen gaan we behalve naar de eerdergenoemde interviews ook alle delegatiekantoren af. En we willen ook met onze ouders bellen.

We vonden het heel leuk om dit dagboek te schrijven, het heeft ons toch veel tijd gekost, omdat we zoveel dingen wilden schrijven en het van de NRC niet lang mocht worden. Wij bedanken minister Pronk dat wij deze conferentie als zijn adviseurs mogen bijwonen. En in het bijzonder willen wij Corry de Loenen bedanken voor de goede inhoudelijke begeleiding voor en tijdens ons verblijf in Kairo.