De kunst van het bedekken gaat teloor

Ter gelegenheid van de heropening van het geheel gerestaureerde casino - mooie art déco - aan de strandboulevard, was het feest in Biarritz. Niet alleen voor de haute-volée - een concert van Jessye Norman - ook voor de bewoners en badgasten: 's middags vliegshow, 's avonds vuurwerk.

De show begon met kleine propellervliegtuigjes waar bovenop stuntmannen diverse toeren uithaalden. Daarna kwamen de straaljagers van de Franse marine, loodrecht duikend en optrekkend, langs elkaar heen scherend, in formatie vliegend en bij dat alles blauw-wit-rode sporen achterlatend. De toeschouwers keken bewonderend toe, want het was allemaal heel knap. Maar het was duidelijk dat het hen na enige tijd toch ook begon te vervelen. De mensen in zee gingen weer zwemmen, die op het strand weer liggen en op het strandterras van het hotel pakten velen weer hun boek of raakten weer aan de praat, af en toe geërgerd opkijkend, want zo'n vliegshow maakt enorm veel herrie. Mooi vond ik de onverstoorbaarheid waarmee op het strand een meisje aan twee jongetjes de handstand en radslag probeerde te leren. Na een minuut of tien hadden ze de show wel gezien en gingen ze verder met hun oefeningen, zij het dat het ene jongetje tussendoor nog wel eens even de lucht in wilde kijken.

Hoe anders was dit 's avonds tijdens het vuurwerk. Jong en oud, deftigheid en burgerman stonden in eensgezinde verwondering op boulevard, strand en terras. Als vanouds waren er de golven van aahhs en oohhs als het daar in de avondhemel bijna te mooi werd om waar te kunnen zijn. Hoe komt het dat een moderne vliegshow wel bewondering wekt, maar niet die kinderlijke opgetogenheid en verwondering die het eeuwenoude vuurwerk teweegbrengt?

Tot zulke overpeinzingen kom je als je tijdens vakantie alle tijd hebt om aan zee naar andere mensen te kijken. Dan zie je bijvoorbeeld ook dat een bepaald soort publiek zich houdt aan een glijdende kledingschaal als aan een ongeschreven wet. Op het strand waren blote borsten voor vrouwen heel gewoon. Niet zodra echter betrad men het terras van het hotel of het bovenstukje ging bij de meesten aan. Slechts een enkeling zondigde hiertegen en werd met verbazing gadegeslagen. Zoals die jonge vrouw die met bloot bovenlijf de rolstoel voortduwde van een geestelijk gehandicapte jongen. Geen gezicht. Ging men het hotelterras af - hetzij naar binnen, hetzij naar de stad - dan werd door beide seksen verdere bedekking aangetrokken.

Maar er zijn ook steeds meer mensen die tussen strand en straat geen onderscheid maken. Twee Franse burgemeesters willen daar voor volgend jaar een einde aan maken. Wie in hun gemeenten bijna naakt flaneert of boodschappen doet zal worden bekeurd. Saint-Raphaël en Saint-Maxime. Onthoud die namen want daar wordt het dus prettig toeven, zonder dat je door puilend vlees omgeven op een terras je koffie zit te drinken, in winkels op je beurt staat te wachten of in monumenten het verleden loopt te bewonderen. Het ergste dat mij wat dit laatste betreft is overkomen was in het Alhambra in Granada waar de frêle elegantie van het bouwwerk aan het oog werd onttrokken door hordes plompe vakantiegangers, die voor de schaarse kleren die ze droegen bovendien een voorkeur bleken te hebben voor giftig groen, zuurstok roze en vals paars.

Ach ja, het strand, het fenomeen bij uitstek dat zich daar voordoet is natuurlijk de erotiek. Hoeveel prachtige tanga-hoge beenbillen ook voorbij paraderen, vervelen doet het nooit. Wat dat betreft net vuurwerk. Zelfs de overmaat aan onsmakelijk bloot blijkt daar geen afbreuk aan te doen. En ook dat is reden tot verwondering, want soms word je toch bevangen door grote gène als je ziet hoe anderen menen zich in alle naaktheid en in de meest onelegante poses te kunnen vertonen. Zijn zij valselijk misleid door de gelijkheidsideologie uit de jaren zeventig: “Je bent mooi, zoals je bent”? Een vreselijk misverstand, want boven de - laat ik ruim zijn - veertig neemt het aantal door de natuur misdeelden in snel tempo toe “...il faut de jeter, parfois, un voile sur cette inégalité des chances” zoals ik tijdens de vakantie in Le Monde las. Inderdaad, hoe mooi, ja aantrekkelijk, was niet de oude dame in haar enkellange, witte batisten overhemdjurk. Maar de kunst van het bedekken gaat teloor. Hoe afstotend was haar leeftijdgenote die niet alleen dacht te kunnen volstaan met een bikinibroekje, maar zich ook nog op haar strandbed had gedrapeerd, als lag zij in de beugels van een gynaecologenstoel.

Maar afbreuk aan de algehele fascinatie doet het kennelijk niet. Anders is het volgende bericht uit diezelfde Le Monde niet te verklaren. Op het strand van Cannes waren deze zomer drie meisjes actief. Twee van hen gingen op het strand naakt onder de douche. Toeschouwers - hoofdzakelijk mannen - stroomden toe en werden door dit tafereel zo bevangen dat zij niet merkten dat ze ondertussen door het derde meisje werden beroofd. Wat ik mij afvroeg - maar het bericht gaf daarover geen uitsluitsel - was of er ook veel j=nge mensen hadden staan kijken. Ik zou dat namelijk moeilijk kunnen verenigen met een observatie van mijzelf vanaf ons hotelbalkon: de wisselende groep jongens en meisjes die iedere avond daar beneden strandvolleybal speelden. De over en weer sexy en spaarzame kledij verhinderde hen niet geconcentreerd te spelen. Slechts tijdens oponthoud, als een ver uitgeslagen bal moest worden teruggehaald, maakten zij van de gelegenheid gebruik voor enig gevrij, geknuffel en gestoei. Ik kan me moeilijk voorstellen dat zulke jonge mensen, bij wie seks en spel in één moeite door hun beloop kunnen hebben, door twee naakte meisjes zo zouden worden geboeid dat zij niet meer in de gaten zouden hebben dat achter hun rug een dievegge er met hun spullen vandoor ging.

Maar weer wel tijdens vuurwerk.