Soms is een penis echt heel klein. . .

Als puber ging Kees nooit naar het zwembad, want in een zwembroek durfde hij zich niet te vertonen. Hij werd bijna van school gestuurd omdat hij consequent spijbelde tijdens gymles. Nooit was hij lid van een sportclub. Met andere mannen onder de douche staan na de training - dat was iets waar hij 's nachts soms over droomde, om daarna zwetend wakker te worden. Door weinig lichaamsbeweging en veel eten - “uit pure frustratie” - werd Kees steeds dikker. Zijn kleine penis, in erectie niet langer dan vijf centimeter, ging er nog kleiner uitzien door de groeiende vetlagen onder zijn schaamhaar.

Een kleine piemel, dat is een afwijking, zegt Kees, een sociale handicap. Twee jaar lang was hij in therapie bij het RIAGG, om z'n lijf te accepteren. En dat is gelukt, zegt hij, al durft hij nog steeds niet met zijn echte naam in de krant. Een penisverlengende operatie heeft hij niet nodig. “Je weet ook nooit zeker of het goed gaat.”

Dr. A.K. Slob, hoogleraar in de fysiologie en pathofysiologie van de seksualiteit, begrijpt niets van de opwinding die de afgelopen weken ontstond over de eerste penisverlengende operatie in Nederland, uitgevoerd door de Utrechtse uroloog dr.P. Dik. De arts kreeg veel kritiek, vooral van collega's. Er zou sprake zijn van 'wens-geneeskunde'. Een kleine penis zou alleen een probleem zijn voor homoseksuele mannen, en aan de pik-gerichtheid van deze groep hoefde niet zoveel geld te worden uitgegeven. Maar het probleem kost al jaren geld, zegt Slob: “Bedenk maar eens hoe duur het is om jarenlang therapie aan te bieden. Een operatie is veel goedkoper.”

In zijn werkkamer op de Erasmus Universiteit onderzoekt Slob mannen met erectieproblemen. Aan de muur hangt een poster van Veilig Vrijen. In de hoek van een aparte kamer staat een tv waar patiënten erotische video's kijken terwijl de reacties van hun penis worden geregistreerd. Soms worden mannen impotent door de problemen die ze hebben met de lengte van hun penis, vertelt Slob. Dan toont hij zijn patiënt twee foto's: één van tientallen verschillende neuzen en één van penissen, totaal van elkaar verschillend in vorm en lengte. Mannen gaan vaak uit van een norm, aldus Slob, ze weten niet hoeveel verschillende soorten en maten er zijn: “Ze durven niet tevreden te zijn met wat ze hebben”. En dat probeert Slob hun te leren. Maar in een enkel geval is een penis echt heel klein, weet hij. Dan kunnen ze er niks mee. “Waarom zou je die mensen niet opereren? Het is zo'n simpele ingreep.”

Vier jaar geleden beschreef de Gay-krant uitvoerig hoe mannen al eeuwen proberen hun penis langer te maken. De meest primitieve manier: stenen er aan hangen. Dat werkte wel, maar veroorzaakte ook impotentie. Verder was er de Tao-methode (heen en weer zwaaien van de penis in erectie, in combinatie met koude en warme wisselbaden), de Polynesische rekmethode (met behulp van een beweegbare, verzwaarde buis), de Arabische Jelq-behandeling (massage), en de daarop gebaseerde Penicure-methode. Amerikaanse artsen die deze manuele therapieën onderzochten spraken van 'opmerkelijke resultaten', schrijft de Gay-krant. In de VS zijn apparaten te koop die masseren volgens de Jelq-methode. De leverancier meldt dat hiermee binnen 20 weken een verlenging van 2,5 centimeter kan worden bereikt. In Nederland zijn ook verlengingsinstrumenten op de markt als de mechanische 'super-stretcher' en de vacuümzuiger. Maar het gebruik daarvan is niet zonder risico's, aldus de Gay-krant.

Vorig jaar werd in Nederland voor het eerst geschreven over penisverlengende operaties die werden uitgevoerd in Zuid-Afrika. De bedenker van deze ingreep was de Chinese arts D. Long. Hij instrueerde Zuidafrikaanse en Westerse urologen en plastisch chirurgen. Een van zijn leerlingen, de Belgische arts B. Decoopman, gaat dit najaar penisverlengende operaties uitvoeren in een privé-kliniek voor esthetische geneeskunde in Scheveningen. Voor 13.000 gulden kunnen mannen daar binnenkort terecht voor verlenging van hun geslacht. Ruim twintig mannen staan al op de wachtlijst.

De Werkgroep De Pinkeltjes, 'voor mannen met een kleine piemel', is blij dat de operatie eindelijk ook in Nederland wordt gedaan. Maar 13.000 gulden vinden ze te veel geld voor zo'n eenvoudige ingreep. Dit weekeind organiseren de Pinkeltjes een 'open-praat-groep', om mannen met kleine penissen te informeren over de nieuwste ontwikkelingen, de risico's, de prijs en de beslissing om zo'n operatie al dan niet te ondergaan. Want daar zijn ze nog steeds niet uit. Al jaren probeert de werkgroep mannen zo ver te krijgen dat ze hun kleine piemel accepteren. Maakt anderhalf uur opereren hun inspanningen ineens overbodig?

Vier keer per jaar houden de Pinkeltjes open-praat-groep, “waar heel diep op het probleem wordt ingegaan”, aldus de coördinator. Daarnaast worden er massage-middagen georganiseerd. “Daar leren ze om uit de kleren te gaan waar anderen bij zijn”, vertelt hij, “En om lekker ontspannen bezig te zijn. Het gaat puur om het lichamelijk genoegen.” Leden van de Pinkeltjes gaan regelmatig met elkaar naar de sauna. Alleen durven ze niet, wel in een grote groep.

Wat nu, accepteren of opereren? De seksuoloog G. Vermeulen, die als deskundige al een paar keer heeft gesproken op een open-praat-groep van de Pinkeltjes, verwacht dat er altijd wel mannen zullen zijn die problemen hebben met de omvang van hun geslacht. Vooral homoseksuele mannen, zegt hij: “In die subcultuur wordt een andere betekenis gegegeven aan seksualiteit. De lengte van je piemel is heel belangrijk. Als je zwaar geschapen bent, lig je goed.”

Vermeulen adviseert mannen die ontevreden zijn over hun penis - “heel vaak een idée fixe” - om naar het blootstrand te gaan, of naar de sauna, en dan eens goed naar andere mannen te kijken. “Accepteren is toch handiger; zo'n operatie is nogal een ingreep. Er zitten tenslotte altijd risico's aan.”