Defect

Rekel mag zo onderhand een ervaren berghond worden genoemd, maar het is de vraag of hij daarvan nog veel profijt zal hebben. Hij wordt oud.

We daalden af langs het Ischmeer aan de achterkant van de Mettenberg. De hond ging steeds vooruit. Soms kwam hij opeens terug en dan kon je uit zijn schichtige opwinding opmaken dat hij op problemen was gestuit, een passage waar je handen nodig had om een touw vast te houden of voeten om een laddertje af te gaan. Hij weet dat hij desnoods gedragen zal worden, en dat maakt het nog erger. Dus rent hij weer weg en zoekt hij, nerveus, gejaagd, zelf een oplossing.

Misschien heeft hij zich toen bezeerd. Misschien was het psychisch, heeft die afdaling hem emotioneel te zwaar belast. Mij bezorgde hij deze middag telkens bijna een hartstilstand.

Het kan ook het daaropvolgende, urenlang aanhoudende onweer zijn geweest. Donder en bliksem grijpen hem heftig aan.

De volgende morgen weigerde hij op te staan. Hij keek helder uit zijn ogen en toen we onze schoenen begonnen aan te trekken, zag hij zelfs kans zijn oren overeind te krijgen (belachelijke oren trouwens, vleermuizeoren, bij deze oren heeft iemand beslist een greep in de verkeerde bak gedaan), maar hij stond niet op.

Een spontaan geval van alpinofobie. Rekel bleef thuis en wij moesten zelf maar uitmaken wie er bij hem zou blijven.