Dubbeldekstrein

Vorige week presenteerden de NS de nieuwe dubbeldekstreinen, die zullen worden ingezet voor het zogenoemde interregio-verkeer. In de media vielen bijna uitsluitend positieve commentaren te vernemen, alsof de NS-persberichten werden overgenomen zonder enige poging tot objectivering.

Onlangs zat ik voor het eerst in de nieuwe trein. Hij is inderdaad verbeterd ten opzichte van de 'oude' dubbeldekker, maar zeker niet ten opzichte van de intercity's die hij gaat vervangen: de zitruimte is geringer, armleuningen tussen de stoelen ontbreken en er zijn nauwelijks achter elkaar geplaatste tweezitsbankjes, zodat het aantal ongewenste intimiteiten ten zeerste toeneemt. Verder kan nergens meer een raam open wat in volle treinen al gauw een opgesloten en onaangenaam benauwd en klam gevoel geeft. En, hoewel de NS verbetering schijnen te hebben beloofd, er is gedurende de hele rit sprake van zeer onaangename luide fluittonen: alsof een vierjarige uit volle borst op een blokfluit speelt. Na tien minuten zijn je zenuwen gesloopt.

Vreemd is het dat in de commentaren op de nieuwe trein zoveel aandacht is voor het design, de ruime wc's en het liftje voor het koffiekarretje. De doorsneepassagier wil immers alleen onder redelijk comfortabele omstandigheden zo snel mogelijk naar zijn bestemming worden gebracht. Dat je daarbij koffie kunt krijgen, ruim je behoefte kunt doen en in een verantwoord vormgegeven rijtuig zit is allemaal leuk en aardig, maar het zijn weer typisch van die details waarmee de NS goede sier mee proberen te maken terwijl de zaak waar het om draait - snel en frequent vervoer met een redelijke mate van zitcomfort - uit het oog is verloren.